Gió thổi nước lên Gạo ngon đến!

:::

2017 / Tháng 10

Bài viết‧Chang Chiung-fang Ảnh‧Jimmy LIN Biên dịch‧Tố Kim


隨著現代人飯量越來越少,米飯漸有從「主食」變「副食」的趨勢,不過在商家的努力下,米越來越有風格,不但有雅致的商品名,還標明品種,讓消費者清楚知道吃進嘴裡的是什麼米,進而產生認同感。台灣米的特色化、品牌化,提升米的價值,也帶來滿滿的幸福。


Với đà con người thời nay ít ăn cơm nên cơm gạo đang theo xu thế trở thành "Thực phẩm phụ" chứ không còn là "Thực phẩm chính" trong bữa ăn nữa . Tuy nhiên dưới sự nỗ lực của thương gia, gạo ngày càng có phong cách, không những gạo được đặt cho những cái tên trang nhã mà còn ghi rõ giống gạo để cho người tiêu dùng biết rõ mình ăn vào loại gạo nào mà sản sinh cảm giác đồng cảm. Đặc sắc hóa, thương hiệu hóa, nâng cấp giá trị cho gạo Đài Loan mang lại hạnh phúc tràn đầy.

 

Lưu vực sông Trọc Thủy ở bình nguyên Gia Nghĩa Đài Nam là vựa lúa lớn nhất Đài Loan, với sự thay đổi của các mùa, trên đồng bằng rộng lớn, lúc thì ta thấy màu xanh non của mạ, lúc thì màu vàng ươm của bông lúa chín vàng trĩu hạt.

Công ty Rice House Universal ở Nhị Lâm – Chương Hóa, tiền thân là nhà buôn bán lúa gạo. Thế hệ thứ 2 là tổng giám đốc Trần Triệu Hạo(Chen Chao-hao)đã thành lập Big Bridge Rice Production Area vào năm 2005, hợp tác với hơn 500 nhà nông, lên kế hoạch trồng 6 giống lúa đặc biệt: Koshihikari, Taikeng No. 9, Taichung No. 194, Tainan No.16, Kaohsiung No.147, Tainan No. 11  trên hơn 1000 hecta đất nông nghiệp hợp tác.

 

 

Trồng lúa tốt, ăn gạo ngon ─ Rice House

Công ty Rice House Universal là doanh nghiệp đi đầu trong việc đặt tên cho các giống lúa Đài Loan, cũng là người đi tiên phong trong việc đóng gói gạo trong bao bì nhỏ, sang đẹp. Vào năm 2006, tổng giám đốc Trần Triệu Hạo sáng lập thương hiệu "Rice House”, không chọn kênh phân phối siêu thị mà chỉ bán ở các trung tâm thương mại cao cấp.

Trong các loại gạo của Rice House nổi tiếng nhất và sản lượng cao nhất là giống gạo Koshihikari. Năm 1980 cha của Trần Triệu Hạo là ông Trần Tuấn Hùng (Chen Chun- hsiung)nhập giống lúa này từ Nhật Bản, lúc đó ông bắt đầu trồng thử với 3 hecta, đến nay mở rộng đến 800 hecta.

Giống lúa Taichung No. 194 và Tainan No.16 là giống lúa mới được khai phá trong 2 năm nay dưới sự hợp tác giữa Cục Nghiên cứu Nông nghiệp Đài Trung và trường đại học quốc lập Đài Loan.

Ông Trần Triệu Hạo cho biết, các loại gạo đặc biệt đều có nét riêng của nó. Ví như gạo Koshihikar có hạt gạo đầy đặn, tròn lẵn, dẻo và có vị ngọt thơm, rất thích hợp làm sushi hay các loại cơm vắt; giống lúa Taikeng No. 9 cho ra hạt gạo dẻo thơm thích hợp dùng để làm món cơm trộn, cơm chiên; giống lúa Taichung No. 194 có hạt gạo mềm mịn, mùi thơm nhẹ thích hợp nấu cháo và làm cơm nắm; giống Tainan No.16 khi cơm nguội rồi vẫn ngon, là lựa chọn tuyệt vời khi bạn muốn làm sushi; giống lúa Kaohsiung No.147 có mùi thơm nhẹ của khoai môn, thích hợp dùng cho món cơm hui-fan (Cơm chan món xào sền sệt) ; còn giống lúa Tainan No.11 có sản lượng lớn nhất Đài Loan thì thường được dùng để làm cơm hộp.

Đương nhiên lượng nước và cách nấu không giống nhau sẽ ảnh hưởng đến độ ngon của cơm. Như năm 2016, đội tuyển Đài Loan đoạt chức Quán quân tại cuộc thi nấu ăn ở Singapore khi dùng gạo Taichung No. 194 làm món cơm Risotto, vị ngon khiến mọi người kinh ngạc.

 “ "Trồng lúa tốt, ăn gạo ngon” là giá trị trọng tâm của Rice House Universal” Ông Trần Triệu Hạo nói, sản lượng, lợi nhuận thu được sẽ ảnh hưởng đến ý muốn trồng lúa gạo của nông dân; còn chất lượng tốt xấu thì ảnh hưởng đến ý muốn ăn cơm gạo của người tiêu dùng. Rice House Universal đóng vai trò nhịp cầu nối giữa nhà nông và thị trường tiêu thụ, chọn giống lúa tốt , “ giúp nhà nông trồng được lúa tốt, bảo đảm người tiêu thụ ăn được gạo ngon.”

Hứa Chí Thánh (Hsu Chih-sheng) tạo ra giống lúa Taikeng No. 9 vào năm 1993, đây là 1 trong các giống lúa được ưa chuộng nhất trên thị trường Đài Loan. Ông Hứa Chí Thánh với danh hiệu “ Cha của giống lúa Taikeng No. 9”, qua 11 năm nỗ lực, một lần nữa tạo ra giống gạo thơm Taichung No. 194 (đặt tên vào năm 2009).

Gạo thơm có 3 loại, thứ nhất, gạo thơm mùi khoai môn, thứ 2, gạo thơm mùi hoa nhài và thứ 3 là gạo thơm Basmati (có mùi thơm của lá dứa).

 “ Giống lúa Taichung No. 194 là giống được tạo ra bằng cây lúa gốc là Taikeng No. 9 lai với giống Basmati” Hứa Chí Thánh cho biết, theo phổ hệ, giống lúa Taichung No. 194 có đến 75% là giống Taikeng No. 9. Nói cho cùng là tôi mang giống Basmati “trộn” vào giống lúa Taikeng No. 9 chỉ để lấy mùi thơm của nó mà thôi.

 “ Khi tâm trạng không vui nên ăn gạo giống Taichung No. 194” Hứa Chí Thánh dùng kinh nghiệm bản thân mách với mọi người, trên quốc tế , giống lúa Basmati được tặng danh hiệu “ Mùi thơm vui vẻ” , ăn vào sẽ khiến tâm trạng vui tươi.

Rice House Universal hợp tác với trường Đại học quốc lập Đài Loan tạo ra giống gạo Lộc Minh (Tainan No.16), đây là lần đầu tiên Đài Loan áp dụng kỹ thuật chọn giống bằng phương thức chỉ thị phân tử, thành công tạo ra giống mới vào năm 2012. Phó giáo sư Hồ Khải Khang(Hwu Kae-kang)khoa nông học trường đại học quốc lập Đài Loan cho biết, giống lúa Tainan No.16 là giống lúa lai giữa giống lúa Koshihikari và giống Tainung No.67, dưới trợ giúp của công cụ phân tử có thể phân biệt gen từ đó rút ngắn thời gian nuôi trồng, chỉ cần 6 năm là cho ra đời giống lúa này.

 

Trả gạo trở về với tự nhiên ─ Yin-Chuan

Phú Lý - Hoa Liên nằm ở miền Đông Đài Loan là đại bản doanh lớn nhất của lúa gạo hữu cơ. Từ hạ tuần tháng 6 đến thượng tuần tháng 7 là thời điểm gặt lúa tại Hoa Liên Đài Đông, dưới tầm mắt là sóng lúa vàng ươm, lúa chất thành đống. Đây là thành quả mà ông Trời ban cho nhà nông canh tác cực nhọc.

Nông trường phát triển lâu bền Yin-Chuan hợp tác với 130 hộ nông nghiệp trồng lúa hữu cơ, diện tích trồng khoảng 300 hecta, sản lượng năm đạt 3000 tấn, là nông trường hữu cơ có qui mô lớn nhất Đài Loan và nơi đây sản xuất ra “ Gạo Yin-Chuan” cũng là thương hiệu gạo hữu cơ nổi tiếng nhất Taiwan.

Giống lúa hữu cơ của Yin-Chuan chủ yếu là giống Kaohsiung No.139. “ Đất thích hợp trồng gì thì trồng đó”, ông Lại Triệu Huyền (Lai Chao-hsuan)- chủ tịch hội đồng quản trị Nông trường phát triển lâu bền Yin-Chuan cho biết, Yin- Chuan cũng đã từng trồng thử giống mới, nhưng hơn 3 năm thì biến dị, không bằng trồng 1 giống cho dễ thao tác. Giống lúa Kaohsiung No.139 được chọn để trồng là giống lúa cũ có gần 40 năm, giống lúa này có các ưu điểm như nhiều phân nhánh, sản lượng cao, gạo ngon , cơm nguội rồi vẫn dẻo.

Hữu cơ là thương hiệu của gạo Yin- Chuan và “ Trả gạo trở về với tự nhiên” là tôn chỉ của Yin-Chuan. Ông Lại Triệu Huyền cho biết: “ Sinh thái tự nhiên quan trọng lắm!”, cảnh giới cao nhất của việc trả gạo về với tự nhiên là không tranh giành gì hết. “ Thu hoạch trong canh tác bằng cách hữu cơ lúc nào cũng ít hơn 20-30% so với thu hoạch bằng cách trồng theo lệ thường ngày nay, nhưng hữu cơ là cách canh tác thân thiện với đất đai và càng ít tác động thì thu hoạch càng nhiều.”  Ông Lại Triệu Huyền nói.

Thu hoạch ít lúa gạo nhưng bù lại là môi trường sinh thái không bị phá hoại.

 “ Cách trồng lúa theo thông lệ khiến ruộng không có sinh khí” Lại Triệu Huyền cho biết, tại ruộng lúa trồng bằng cách hữu cơ, buổi sáng ta sẽ thấy mạng nhện giăng đầy, cá vùng núi cao, ếch da hổ (ếch đồng), thỉnh thoảng ta nhìn thấy chim kịch, cuốc ngực trắng đến đây xây tổ. Gần đây, tại khu hợp tác với Yin- Chuan là bộ lạc Namuan ở Ngọc Lý, nơi được gọi là “Đệ nhất mẫu ruộng dưới chân núi Ngọc Sơn” xuất hiện  cá Aphyocypris kikuchii(một loại cá chép nhỏ)hiếm thấy khiến cho lòng người phấn chấn.

Tự xưng là “ Trưởng ban sản xuất và tiêu thụ”, Lại Triệu Huyền nhấn mạnh mình xuất thân từ nhà nông, thấu hiểu nỗi cực khổ của người nông dân. Ông nói: “Nông vụ phải đi theo tiết trời,  lúc nào cũng phải cấy mạ vào lúc thời tiết lạnh nhất, gặt lúa vào lúc thời tiết nóng nhất, đặc biệt là canh tác hữu cơ, bất luận nhổ cỏ hay bón phân cũng đều rất hao sức, lượng phân bón hữu cơ nhiều gấp 20 lần phân hoá học.”

Mặc dù gian khổ như vậy, Lại Triệu Huyền vẫn nỗ lực duy trì giữ thương hiệu đệ nhất gạo hữu cơ Đài Loan. Ông cho biết, Hoa Liên là khu đất sét, thoát nước không nhanh, chỉ thích hợp trồng lúa. Và việc trồng lúa nước không chỉ là để sản xuất lương thực mà nó còn là cơ chế nuôi dưỡng đất quan trọng. “ 1 hecta ruộng trồng lúa nước có công năng hạ thấp nhiệt độ tương đương với 2-30 cái máy lạnh.” Lại Triệu Huyền nói.

 

Vì lúa gạo sáng tạo ─ Green in Hand

Ở Đài Bắc nơi cách xa vùng sản xuất lúa gạo có một xí nghiệp với tên gọi  Green in Hand đã mang gạo, một thứ không thể thiếu trong sinh hoạt hàng ngày nhưng lại là loại nông sản không được chú trọng đi về hướng sáng tạo văn hoá và đưa lên vũ đài quốc tế. Trong đó với thiết kế bao bì nhỏ, liên tục 2 năm giành được giải thưởng lớn của Red Dot Design Award và giải thưởng có sức ảnh hưởng lớn nhất Châu Á, gây sự chú ý của các giới.

Trịnh Quân Nghi (Gabi Cheng)- người sáng lập thương hiệu lương thực Green in Hand cho biết, từ đầu công ty đã định vị gạo trên thị trường với vị trí là  “ Quà tặng” , mở ra 1 con đường tiến vào thị trường quốc tế cho gạo Đài Loan.

 “Gạo là một món quà tặng tiêu biểu cho Đài Loan”, Trần Quân Nghi nói, mỗi miếng cơm là hương vị quê hương đặc biệt của Đài Loan. Hương vị này đáng để cho du khách đến Đài Loan mang về thưởng thức.

Phong cách thiết kế đơn giản của Green in Hand khiến mọi người yêu thích, trong đó bao bì bằng “ Vải hoa” mang đậm sự hoan hỉ được người tiêu dùng hoan nghênh nhiệt liệt. Do bao bì đẹp tinh tế, rất nhiều người được tặng đã không nỡ mở bao bì ra để dùng.

Trình Quân Nghi là thế hệ thứ hai của người ngoài tỉnh (người từ Trung Quốc sang Đài Loan). Lúc nhỏ nhà cô được phân phối phiếu gạo, cô nói, trong ký ức của cô thì gạo đổi bằng phiếu đều không ngon, cho đến khi cô kết hôn vào năm 30 tuổi, mẹ chồng cô gởi lên cho cô 1 bao gạo nặng 30 kg mới thu hoạch qua đường bưu điện Đài Đông, cô mới có cơ hội ăn được miếng cơm ngon lần đầu tiên trong đời.

Nhưng lúc đó việc tặng gạo chưa phổ biến, nhận được quà tặng “ nặng” như vậy không những khiến cho nhân viên bưu điện không vui mà luôn cả ba của Trình Quân Nghi cũng nghĩ rằng : “ Bộ đi cứu trợ sao?!”

Vào năm 2006 hai vợ chồng Nghi Quân muốn ra lập nghiệp, thúc đẩy sản phẩm của Đài Loan, trong đầu lập tức nghĩ đến gạo mà bình thường chúng ta không thấy được để trên kệ, vậy là hai vợ chồng thử dùng phương thức thao tác thương hiệu quốc tế để tiếp thị gạo ngon của Đài Loan.

Trình Quân Nghi ở đô thị cách xa nơi sản xuất gạo lấy phong cách của người đô thành bán gạo, bao bì, ngôn ngữ quảng cáo khác lạ lập tức gây sự chú ý của thị trường, nhờ đó cũng thuận lợi tạo nên phong trào tặng gạo tại thị trường khách du lịch, tiệc cưới, công ty.

 “ Gạo đầy khạp là lời chúc tốt nhất dành cho đôi tân hôn” Trịnh Quân Nghi nói, hôn lễ tặng gạo song hỷ mang hàm ý sâu đậm, và công ty tặng gạo lại là “ sáng ý”. Cô cười nói, thời khủng hoảng kinh tế năm 2008, có một công ty tài chính trong nước đặt cho mỗi người 4 bao gạo nhỏ (tổng cộng 6 kg)để làm quà tặng cuối năm cho nhân viên, khiến cho mỗi một nhân viên nhận được món quà tặng khá“ nặng” đều ngạc nhiên.

Năm 2014, Green in Hand mở căn tiệm đầu tiên tại Khu vườn Sáng tạo văn hóa Songshan ở Đài Bắc. Năm 2015 tiếp được đơn đặt hàng lớn, thu mua lượng lớn nên mở thêm tiệm tại đường Nhân Ái thành phố Đài Bắc. Sau đó Green in Hand đi theo Eslite stores sang Hồng Kông lập 2 chi nhánh, hy vọng nhân dịp này khuyếch trương phạm vi kinh doanh của mình.

 “ Tôi luôn ưu tiên cho lợi ích của nông dân” Trình Quân Nghi nói, khi thu mua lượng lớn, tôi từng duy trì quan hệ hợp tác tốt với 7 nhà nông trồng lúa, đồng thời cho ra nhiều thương hiệu nổi tiếng ví như: “Mr. Rice”; “Respecting Farmers Rice.”

 “ Vỗ tay khích lệ cho con người, sự vật, sự việc tốt đẹp của Đài Loan!” là biểu ngữ của Green in Hand, tuy con người, sự vật, sự việc tốt đẹp không ngừng mất đi trên mảnh đất này, nhưng cũng không ngừng tái sinh, câu chuyện về gạo của Đài Loan không phải là cũng như vậy hay sao? 

Bài viết liên quan

近期文章

IN ไทย

Geografis yang Menunjang Hasilkan Produk Beras Unggulan

Artikel‧Chang Chiung-fang Gambar‧Jimmy Lin

隨著現代人飯量越來越少,米飯漸有從「主食」變「副食」的趨勢,不過在商家的努力下,米越來越有風格,不但有雅致的商品名,還標明品種,讓消費者清楚知道吃進嘴裡的是什麼米,進而產生認同感。台灣米的特色化、品牌化,提升米的價值,也帶來滿滿的幸福。


Seiring dengan modernisasi dalam kehidupan manusia, beras nasi yang sebelumnya masih merupakan ìMakanan pokokî masyarakat, kini menurun derajatnya menjadi ìMakanan penggantiî, sehingga jumlah permintaan pasar juga mengalami penyusutan. Berkat upaya keras pihak produsen, jenis beras semakin berkarakteristik, mulai dari pemberian nama jenis beras yang lebih elegan, lengkap disertai dengan keterangan jenis varietas beras, sehingga konsumen mengetahui jenis beras yang akan diasupnya. Penerapan merek produk dan karakterisasi beras tersebut, mampu meningkatkan nilai jual, sekaligus berbagi kebahagiaan dalam berusaha.

 

Rice House Universal yang terletak di Erlin, Changhua adalah transisi dari sebuah usaha tua bidang gandum. Manajer Utama, Chen Chao-hao, yang merupakan generasi ke dua dalam perusahaan tersebut, membangun jembatan pemasaran profesional ke area produsen beras pada tahun 2005. Lebih dari 500 petani kontrak dengan luas lahan yang lebih dari seribu hektar, bernaung di bawah bendera perusahaannya. Lahan tersebut direncanakan untuk menanam 6 varietas padi istimewa antara lain Koshihikari, Taikeng No. 9, Taichung No.194, Tainan No.16, Kaohsiung No.147 dan Tainan No.11.

 

 

Rice House

Tanam Padi Baik, Santap Beras Unggul

Rice House Universal merupakan pelopor pemberian “Label nama” untuk varietas padi Taiwan serta pelopor kemasan unik produk beras agar terlihat lebih menarik. Tahun 2006 Chen Chao-hao mulai merintis label nama beras berkualitas “Rice House”, yang menerapkan sistim pemasaran non tradisional dan hanya dapat dibeli di pusat perbelanjaan kelas atas,

Produk terkenal dan terlaris dari Rice House adalah Koshihikari. Pada tahun 2008, sang ayah, Chen Chun-hsiung mencoba memperkenalkan varietas beras asal Jepang untuk pasar Taiwan, dengan jumlah penjualan sebanyak 3 ton di tahun pertama, namun kini jumlah permintaan konsumen telah mencapai 800 ton per tahun.

 “Taichung No.194” dan “Tainan No.16” adalah varietas baru padi, yang merupakan hasil penelitian dan pengembangan kolaborasi Pusat Penyuluhan dan Pengembangan Pertanian Taichung dengan Universitas Nasional Taiwan selama 2 tahun terakhir.

Chen Chao-hao menyampaikan, masing-masing varietas beras memiliki ciri khas dan keunggulan tersendiri, misalnya beras Koshihikari yang padat berisi, manis dan kenyal, sangat cocok untuk membuat Sushi. Varietas Taikeng No.9 bersifat lentur, lengket dan lumayan manis, biasa disantap dengan lauk daging, sayur atau untuk dijadikan nasi goreng. Varietas Taichung No.194 jenis beras yang lunak, halus dan harum, merupakan pilihan tepat untuk bubur atau nasi kepal. Tainan No.16 sangat lezat disajikan sebagai nasi dingin, sehingga banyak yang memakainya untuk membuat Sushi. Varietas Kaohsiung No.147 yang beraroma talas, sangat cocok untuk membuat nasi siram Taiwan, dan varietas Tainan No.11 yang paling banyak ditanam dan kerap dipergunakan dalam usaha nasi kotak, sajian masyarakat umum.

 “Moto ‘tanam padi baik, santap beras unggul’ adalah pondasi nilai yang ditanamkan oleh Rice House Universal,” tutur Chen Chao-hao. Jumlah hasil produksi mempengaruhi keinginan bercocok tanam para petani; baik buruknya kualitas mempengaruhi keinginan konsumen untuk menyantap nasi. Rice House Universal berperan sebagai jembatan antara petani dan pasar konsumen, memilih varietas unggul, “Membantu petani menanam padi yang baik, menjamin konsumen menyantap beras yang baik,” kata Chen Chao-hao.

Sheu Chih-sheng yang tahun 1993 mengembangkan beras Taikeng No.9, hingga sekarang ini merupakan salah satu varietas padi terpopuler untuk pasar dalam negeri. Ada yang menyebut Sheu Chih-sheng sebagai “Ayah dari Taikeng No.9”, berkat upaya kerasnya selama 11 tahun mengembangkan varietas padi Taichung No.194, yang label namanya baru diberikan pada tahun 2009.

Ada 3 kategori beras beraroma, antara lain harum talas, melati dan Basmati (Aroma Pandanus Amaryllifolius).

 “Taichung No.194 adalah hasil perkawinan silang antara Taikeng No.9 sebagai ibunya dengan Basmati selaku ayah. Dapat dikatakan saya menyusupkan Basmati dalam Taikeng No.9 hanya untuk mengambil aromanya,” tutur Sheu Chih-sheng. Berdasarkan silsilah 75% dari Taichung No.194 berasal dari Taikeng No.9.

 “Saat hati tengah galau, disarankan makan Taichung No.194” Sheu Chih-sheng berbagi pengalaman pribadi pada kita semua, Basmati yang mendapat julukan “Aroma Kebahagiaan” dalam dunia internasional, membeberkan bahwa hanya dengan menyantapnya saja, telah mampu membuat perasaan orang menjadi senang.

Rice House Universal bekerja sama dengan Universitas Nasional Taiwan memproduksi “Beras Lu Ming” (Tainan No.16). Tahun 2012 pertama kali Taiwan menggunakan teknik seleksi tanda gen untuk mengembangkan berbagai varietas baru padi. Wakil dosen Jurusan Pertanian Universitas Nasional Taiwan, Hwu Kae-kang mengemukakan, beras Tainan No.16 berasal dari perkawinan silang benih padi Tainung No.67 dengan Koshihikari dengan bantuan teknik seleksi tanda gen yang memperpendek masa pengembangan varietas padi hanya dengan waktu 6 tahun. 

  

Naturalisasi Produk

Beras Organik Yin Chuan

Fuli, Hualien di bagian timur Taiwan, adalah markas besar pertanian organik. Saat memasuki akhir Juni hingga awal Juli, yang merupakan masa panen padi Huatung, maka selepas mata memandang terlihat lambaian keemasan padi, tumpukan jerami adalah hadiah pemberian dari Yang Maha Kuasa, atas kerja keras para petani.

Pertanian Organik Yin-Chuan bersama dengan 130 petani kontrak, mengarap 300 hektar lahan pertanian yang mampu memberikan hasil sebanyak 3.000 ton per tahun, sehingga menjadikannya sebagai lahan pertanian organik terbesar di Taiwan. Produk “Beras Yin-Chuan” juga menjadi merek produk beras organik ternama di Taiwan.

Beras Kaohsiung No.139 adalah produk organik utama Yin-Chuan. “Kami menanamkan apa yang cocok dengan tanah yang ada,” ujar Pejabat Eksekutif Tertinggi Yin-Chuan Organik, Lai Chao-hsuan. Walau Yin-Chuan sempat mencoba menanam varietas baru, namun selang 3 tahun percobaan ditemukan telah terjadi mutasi kualitas gen. Penanaman varietas Kaohsiung No.139 sudah berjalan selama hampir 40 tahun, memiliki keunggulan seperti hasil yang berlimpah, lezat rasanya, kenyal dan cocok untuk penyajian menu nasi dingin.

Organik adalah titik penjualan terbesar sedangkan “Naturalisasi Produk” menjadi moto Yin-Chuan. “Alam sangat penting!” ujar Lai Chao-hsuan. “Hasil panen pertanian organik lebih sedikit 20-30% dibandingkan dengan pertanian biasa, tetapi organik mengacu pada budaya ramah lingkungan, dan semakin sedikit proses penanaman yang disusupi malah memberikan hasil yang relatif lebih banyak,” lanjutnya.

Hasil panen sedikit, namun dapat memperbaiki lingkungan dan ekologi alam.

Lai Chao-hsuan membeberkan, “Sistim bercocok tanam standar kerap mematikan ekosistim sekitarnya”. Sementara untuk lahan bersistim organik, terlihat sarang laba-laba menjadi hiasan di pagi hari, ikan gunung, katak macan Taiwan (Hoplobatrachus Rugulosus), terkadang ada burung Mandar Batu (Gallinula chloropus) dan burung Kareo Padi (Amaurornis phoenicurus) yang membangun sarangnya di ladang ini. Belakangan ini pedesaan Suku Namuan di Yuli, Hualien, khususnya lahan yang berkolaborasi dengan Yin-Chuan dikenal dengan sebutan “Ladang pertama setelah turun dari Gunung Yushan”, dimana kini dapat terlihat kembali ikan Kikuchi (Aphyocypris kikuchii) yang sudah sangat langka ditemukan.  

Lai Chao-hsuan menyebut dirinya “Ketua Kelas Pemasaran”, dite          gaskan dengan latar belakangnya yang juga mantan petani, sehingga mampu memahami kesulitan yang dihadapi oleh para petani. Dalam penerapan cocok tanam sistim organik, baik menyiangi rumput atau pemupukkan akan lebih menyita tenanga. Dia mengatakan, “Petani harus berjalan mengikuti cuaca, menanam benih saat cuaca paling dingin dan menuai saat musim panas.” Bahkan jumlah pupuk yang dibutuhkan adalah 20 kali lipat lebih banyak dibandingkan cara standar biasa.

Walau sangat sulit namun Lai Chao-hsuan tetap berupaya keras mempertahankan merek beras organik pertama Taiwan. Hualien yang berstruktur tanah liat, minimnya sistim irigasi yang memadai, sehingga hanya cocok untuk dipergunakan sebagai lahan tanam padi. Budidaya padi selain untuk memproduksi bahan pangan, juga memiliki peran penting dalam mekanisme pelestarian tanah. Sehingga wajar jika disebut pengadaan irigasi untuk lahan seluas 1 hektar setara dengan pengadaan 20-30 mesin pendingin ruangan.

 

“Green in Hand”

Inovasi Pemasaran Budaya Beras

Perusahaan “Green in Hand” yang berada di Taipei, jauh dari lahan pertanian, memasarkan beras, jenis produk yang dalam keseharian pasar pangan tidak boleh absen atau berkurang, namun jarang disorot oleh publik. Ini menjadi alasan baginya untuk memadukan pemasaran beras dengan kreativitas dan budaya, agar mampu dipromosikan hingga ke panggung internasional. Dengan desain kemasan mungil, Green in Hand berhasil meraih penghargaan Red Dot Design Jerman dan penghargaan desain Asia selama 2 tahun berturut dan mampu menjadi perhatian dunia.

Gabi Cheng, pendiri “Green in Hand” mengemukakan, sejak awal perusahaan memasarkan beras dengan konsep “Buah tangan”, agar produk pangan Taiwan mampu melaju menuju pasar internasional.

 “Beras adalah buah tangan yang melambangkan Taiwan,” tutur Gabi Cheng. Cita rasa khas Taiwan yang layak dibawa pulang oleh para wisatawan saat meninggalkan Taiwan dan rasa khas ini akan selalu terasa dalam setiap suapan.

Gaya desain sederhana “Green in Hand” membuat orang jatuh cinta dan tidak ingin melepaskannya. “Beras dikemas kain bermotif” merupakan produk kegemaran konsumen. Kemasan yang elegan dan indah, kerap membuat pembeli tidak rela membuka dan menyantap isinya.

Gabi Cheng adalah generasi kedua imigran baru asal Daratan Tiongkok, semasa kecil keluarganya kerap mendapat jatah kupon makanan. Teringat saat menukarkan kupon tersebut, ia tidak pernah mendapatkan beras yang nikmat. Hingga di usia 30 tahun saat menikah, ibu mertua mengirimkan 30 kg beras dari kantor pos Taitung, dan baru untuk pertama kalinya ia rasakan apa yang disebut dengan beras nasi nikmat.

Saat itu memberi hadiah berupa beras masih belum umum. Menerima hadiah “Berat” tidak saja membuat pak pos kesal, bahkan ayahnya berpikir, “Apakah ini untuk bantuan bencana?!”

Tahun 2006 Gabi Cheng dan suaminya merencanakan membuka usaha menjual produk lokal Taiwan, segera tersirat dalam benaknya kalau biasanya tidak menemukan beras di rak-rak toko. Untuk itu ia mencoba dengan cara pemasaran merek internasional mempromosikan beras Taiwan.

Gabi Cheng yang berada di kawasan kota yang jauh dari tempat produksi pertanian, dengan pendekatan gaya hidup orang kota, cara penjualan, kemasan, penulisan label gaya baru, langsung menarik pasar dan juga dengan mulus berhasil dipasarkan sebagai souvenir wisatawan, pernikahan dan perkantoran.

 “Kendi keramik penuh terisi beras (Bermakna: Tidak akan pernah kekurangan makanan) merupakan bingkisan ucapan yang paling tepat bagi pasangan baru,” tutur Gabi Cheng. Pemberian hadiah kemasan beras kebahagiaan bermakna sangat mendalam. Sedangkan beras sebagai bingkisan bagi perusahaan terselip arti “ide baru”. Sambil tertawa Gabi mengatakan, saat krisis moneter tahun 2008, sebuah perusahaan finansial domestik memesan bonus tahunan berupa 4 kantong beras (total 6 kg), bonus “Bberat” ini membuat para karyawannya terkesima.”

Tahun 2014 “Green in Hand” membuka toko pertama di Taman Budaya dan Kreatif Songshan. Tahun 2015 mendapat klien besar yang membeli produknya dalam jumlah besar dan membuka toko lainnya di jalan Ren Ai, Taipei serta membuka 2 titik pelayanan penjualan di Eslite Taiwan dan Hongkong, berharap perluasan usahanya dapat berkembang secara signifikan.

 “Kami selalu memprioritaskan kepentingan para petani,” kata Gabi Cheng. Pembelian terbesar saat itu sempat menjalin hubungan kerja sama yang baik dengan 7 orang petani, bahkan mengembangkan banyak merek terkenal seperti “Mr. Rice” , “Raja Pertanian Padi” dan lain sebagainya.

 “Mari kita bertepuk tangan untuk hal-hal yang telah lama diunggulkan Taiwan” adalah slogan “Green in Hand”. Meskipun tidak ada orang yang dapat menghapus keindahan tanah, namun ini juga akan terus beregenerasi, bukankah itu kisah beras Taiwan?

 

ดินดีน้ำใส ข้าวไต้หวันรสโอชา

บทความ‧จางฉงฟาง รูปภาพ‧หลินเก๋อลี่ คำแปล‧รุ่งรัตน์ แซ่หยาง

隨著現代人飯量越來越少,米飯漸有從「主食」變「副食」的趨勢,不過在商家的努力下,米越來越有風格,不但有雅致的商品名,還標明品種,讓消費者清楚知道吃進嘴裡的是什麼米,進而產生認同感。台灣米的特色化、品牌化,提升米的價值,也帶來滿滿的幸福。


ข้าว ซึ่งเคยเป็น อาหารหลัก ที่สำคัญมาโดยตลอด กำลังจะถูกลดบทบาทให้กลายเป็นเพียงอาหารรองหรืออาหารเสริม อันเป็นผลมาจากการที่คนในยุคปัจจุบันมีการบริโภคข้าวที่น้อยลง ด้วยเหตุนี้ กลุ่มผู้ประกอบการจึงมีการออกแบบและพัฒนาสินค้าข้าวให้มีความแตกต่างและน่าสนใจกว่าเดิม ด้วยการตั้งชื่อสินค้าให้เก๋ไก๋ไพเราะดึงดูดความสนใจ รวมทั้งการระบุชนิดของพันธุ์ข้าวบนฉลาก เพื่อให้ผู้บริโภคได้ทราบว่าข้าวที่ตนรับประทานเข้าไปนั้นเป็นข้าวพันธุ์อะไร เป็นการสร้างความน่าเชื่อถือให้เกิดการยอมรับในตัวผลิตภัณฑ์มากขึ้น เอกลักษณ์เฉพาะตัวประกอบกับแบรนด์สินค้าที่โดดเด่นของข้าวไต้หวัน เป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้าข้าวและนำมาซึ่งความสุขที่เปี่ยมล้น

 

กลุ่มธุรกิจ Rice House (壽米屋企業) ตั้งอยู่ในเขตเอ้อหลินของเมืองจางฮั่ว เดิมเป็นร้านขายข้าวสาร ภายหลังนายเฉินจ้าวห้าว (陳肇浩) ซึ่งเป็นรุ่นที่สองของตระกูลและมีตำแหน่งเป็นผู้จัดการคนปัจจุบัน ได้ก่อตั้ง ศูนย์ค้าข้าว ขึ้นในปี 2005 พร้อมทั้งรวบรวมและทำเกษตรพันธสัญญากับชาวนากว่า 500 ครัวเรือน ครอบคลุมพื้นที่เพาะปลูกราวหนึ่งพันกว่าเฮกตาร์ โดยทำการผลิตข้าวชนิดต่างๆ ที่มีเอกลักษณ์กว่า 6 ชนิดด้วยกัน อาทิ โคชิฮิคาริ (越光米) ซึ่งเป็นพันธุ์ข้าวจากญี่ปุ่น และข้าวสายพันธุ์ไต้หวันอย่าง ไถ 9 (台9號), ไถจง 194 (台中194號), ไถหนาน 16 (台南16號), เกาสง 147 (高雄147號) , และ ไถหนาน 11 (台南11號) เป็นต้น      

 

 

Rice House ปลูกข้าวพันธุ์ดี เพื่อให้คนได้กินข้าวที่มีคุณภาพ

กลุ่มธุรกิจ Rice House ถือเป็นผู้ประกอบการรายแรกๆ ที่ผลักดันการสร้างแบรนด์ให้กับสินค้าข้าวของไต้หวัน โดยนอกจากการออกแบบบรรจุภัณฑ์ถุงข้าวสารให้มีขนาดที่เล็กลงและสวยงามมากขึ้นแล้ว ผู้จัดการเฉินจ้าวห้าวยังหันมาจับตลาดระดับบน โดยสร้างแบรนด์ Rice House ซึ่งเป็นแบรนด์ข้าวของไต้หวันในปี 2006 พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนช่องทางการจำหน่ายจากในไฮเปอร์มาร์เก็ตมาเป็นกลุ่มลูกค้าในห้างสรรพสินค้าแทน

ผลิตภัณฑ์หรือสินค้าข้าวที่มีปริมาณการผลิตมากที่สุดและเป็นที่รู้จักกันดีของ Rice House คือ ข้าวโคชิฮิคาริ ซึ่งเป็นพันธุ์ข้าวที่คุณเฉินจวิ้นสง (陳俊雄) บิดาของคุณเฉินจ้าวห้าวนำเข้ามาจากญี่ปุ่น ในช่วงแรกเริ่มทดลองปลูกบนเนื้อที่ 3 เฮกตาร์ และปัจจุบันมีเนื้อที่เพาะปลูกข้าวพันธุ์ดังกล่าวทั้งหมดกว่า 800 เฮกตาร์

สำหรับพันธุ์ข้าว ไถจง 194 และ ไถหนาน 16 เป็นพันธุ์ข้าวชนิดใหม่ที่สถานีส่งเสริมและวิจัยการเกษตรไถจงและมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน ร่วมกันปรับปรุงพันธุ์ได้สำเร็จในช่วงสองปีที่ผ่านมา

คุณเฉินจ้าวห้าวชี้ว่า ข้าวแต่ละพันธุ์มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันไป เช่น พันธุ์โคชิฮิคาริ เป็นข้าวเมล็ดสั้น มีความเหนียวนุ่มเป็นพิเศษ รสหวาน เหมาะสำหรับการทำซูชิ ขณะที่พันธุ์ไถ 9 ซึ่งมีรสหวานกลมกล่อม เหมาะสำหรับการทำดงบุริ (ข้าวหน้าต่างๆ แบบญี่ปุ่น) หรือข้าวผัด สำหรับพันธุ์ไถจง 194 มีความอ่อนนุ่ม และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ จึงเหมาะกับทำโจ๊กหรือข้าวปั้นประเภทต่างๆ ส่วนพันธุ์ไถหนาน 16 เป็นพันธุ์ที่อร่อยถูกปากมาก แม้จะนำมารับประทานขณะเย็นแล้วก็ตาม ทำให้เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับนำไปทำซูชิ พันธุ์เกาสง 147 จะมีกลิ่นหอมคล้ายเผือก สามารถนำมาทำเป็นข้าวราดแบบต่างๆ ได้ดี สำหรับพันธุ์ไถหนาน 11 ซึ่งเป็นพันธุ์ที่มีการผลิตมากที่สุดของไต้หวันนั้น มักจะนำไปทำเป็นข้าวกล่อง

ปลูกข้าวพันธุ์ดี เพื่อให้คนได้กินข้าวที่มีคุณภาพ เป็นค่านิยมหลักของ Rice House คุณเฉินจ้าวห้าวเปิดเผยว่า ปริมาณผลผลิตและผลตอบแทนส่งผลต่อความสมัครใจในการปลูกข้าวของชาวนา ขณะที่คุณภาพของข้าวจะมีผลต่อความต้องการรับประทานข้าวของผู้บริโภค บทบาทของ Rice House ที่สำคัญคือ เป็นสะพานเชื่อมโยงระหว่างชาวนากับผู้บริโภคในการคัดเลือกข้าวพันธุ์ดี ตลอดจนสนับสนุนให้ชาวนาปลูกข้าวพันธุ์ดี พร้อมรับประกันว่าผู้บริโภคจะได้รับประทานข้าวที่มีคุณภาพ 

พันธุ์ข้าวไถ 9 ซึ่งเป็นผลงานวิจัยและพัฒนาของคุณสวี่จื้อเซิ่ง (許志聖) เมื่อปี 1993 ยังคงเป็นพันธุ์ข้าวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดพันธุ์หนึ่งในตลาดข้าวของไต้หวันในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ภายหลังความพยายามอย่างยาวนานกว่า 11 ปี คุณสวี่จื้อเซิ่ง ผู้ซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็น ผู้ให้กำเนิดพันธุ์ไถ 9 ก็สามารถปรับปรุงข้าวพันธุ์ใหม่ได้สำเร็จอีกครั้ง ภายใต้ชื่อว่า ข้าวหอมไถจง 194 (ตั้งชื่อพันธุ์เมื่อปี 2009)

ยามที่อารมณ์ไม่ดี ต้องกินข้าวพันธุ์ไถจง 194 คุณสวี่จื้อเซิ่งเล่าจากประสบการณ์ของตัวเขาเอง ข้าวพันธุ์บาสมาติขึ้นชื่อว่าเป็น ราชินีแห่งความหอม ในระดับนานาชาติ เมื่อได้รับประทานจะช่วยทำให้มีอารมณ์ดีขึ้น

สำหรับข้าวพันธุ์ ลู่หมิง (หรือ ไถหนาน 16) เป็นพันธุ์ข้าวที่ผลิตขึ้นจากความร่วมมือระหว่าง Rice House และมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan University) โดยเป็นข้าวพันธุ์ใหม่ที่ได้จากการนำเครื่องหมายโมเลกุล (molecular marker : 分子標誌) มาช่วยในการคัดเลือกพันธุ์เป็นครั้งแรกของไต้หวันเมื่อปี 2012 รองศาสตราจารย์หูข่ายคัง (胡凱康) อาจารย์ประจำภาควิชาพืชไร่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันชี้ว่า ข้าวพันธุ์ไถหนาน 16 เป็นข้าวที่เกิดจากการปรับปรุงพันธุ์ระหว่างพันธุ์โคชิฮิคาริกับพันธุ์ไถหนง 67 การนำเทคนิคด้านเครื่องหมายโมเลกุลมาช่วย ทำให้สามารถทราบตำแหน่งยีนที่ชัดเจน จึงช่วยลดระยะเวลาในด้านการปรับปรุงพันธุ์ ทำให้ใช้เวลาเพียงแค่ 6 ปี ก็สามารถปรับปรุงพันธุ์ใหม่ออกมาได้สำเร็จ 

 

อิ๋นชวน กับการดำเนินชีวิตตามธรรมชาติ

ตำบลฟู่หลี่ (富里) เมืองฮัวเหลียน ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกของไต้หวัน เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าวอินทรีย์ขนาดใหญ่ของประเทศ ช่วงปลายเดือนมิถุนายนถึงต้นเดือนกรกฎาคมซึ่งตรงกับฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าวของพื้นที่ในแถบฮัวเหลียนและไถตง ภาพของต้นข้าวที่ออกรวงเป็นสีทองเหลืองอร่ามเต็มท้องทุ่งสุดสุดลูกหูลูกตา คือรางวัลที่เทพยดาฟ้าดินประทานให้กับชาวนาที่ทำนาอย่างยากลำบากตลอดปีที่ผ่านมา

ฟาร์มเกษตรยั่งยืนอิ๋นชวน (Yin-Chuan Organic Rice : 銀川永續農場) ได้ทำเกษตรพันธสัญญากับชาวนาราว 130 ครัวเรือน เพื่อปลูกข้าวอินทรีย์โดยเฉพาะ โดยมีพื้นที่เพาะปลูกมากถึง 300 เฮกตาร์ ปริมาณการผลิตสูงถึง 3,000 ตันต่อปี นับเป็นฟาร์มเกษตรอินทรีย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของไต้หวัน ซึ่งข้าวอิ๋นชวน ที่ผลิตขึ้นถือว่าเป็นแบรนด์ของข้าวอินทรีย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของไต้หวันด้วย

พันธุ์ข้าวหลักของฟาร์มเกษตรยั่งยืนอิ๋นชวน คือพันธุ์เกาสง 139 คุณไล่จ้าวเสวียน (賴兆炫) ประธานกรรมการฟาร์มเกษตรยั่งยืนอิ๋นชวน เปิดเผยว่า การปลูกข้าวควรใช้พันธุ์ที่เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมที่จะปลูก ทางอิ๋นชวนเองเคยทดลองปลูกพันธุ์ใหม่ๆ หลายครั้ง แต่พอผ่านไปได้สัก 3 ปี มักเกิดการกลายพันธุ์ จึงอาจจะไม่ใช่วิธีการที่เหมาะสมนัก  ข้าวพันธุ์เกาสง 139 ที่เลือกมาปลูกนั้นเป็นพันธุ์ข้าวดั้งเดิมที่มีมานานเกือบ 40 ปี เป็นพันธุ์ข้าวที่มีข้อดีหลายอย่าง เช่น ให้ผลผลิตสูง รสชาติอร่อย แม้เป็นข้าวที่เย็นก็ยังมีความหนึบหนับ  

ออร์แกนิก หรืออินทรีย์ ถือว่าเป็นจุดขายของอิ๋นชวน  ด้วยเหตุนี้ การดำเนินชีวิตตามธรรมชาติ จึงเป็นเป้าหมาย
ของอิ๋นชวนเช่นกัน คุณไล่จ้าวเสวียนบอกว่า ธรรมชาติเป็นสิ่งที่สำคัญมาก  สิ่งที่เป็นที่สุดของที่สุดของการดำเนินชีวิตตามธรรมชาติ คือ การไม่ฝืนธรรมชาติ การทำเกษตรอินทรีย์จะให้ปริมาณผลผลิตที่น้อยกว่าการทำเกษตรแบบทั่วไปซึ่งมีการใช้ปุ๋ยและสารเคมีกำจัดศัตรูพืชในการผลิตประมาณร้อยละ 20-30 แต่การทำเกษตรอินทรีย์มีความเป็นมิตรต่อผืนดินสูง จึงมุ่งเน้นที่การทำน้อยแต่ให้ได้มาก

ถึงจะเก็บเกี่ยวผลผลิตข้าวได้น้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือระบบนิเวศวิทยาและธรรมชาติ

คุณไล่จ้าวเสวียนบอกว่า นาข้าวทั่วไปดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา แต่ในนาข้าวอินทรีย์ตอนเช้าๆ จะมีทั้งใยแมงมุม กบนา ปลาที่พบในภูเขาสูง บางครั้งจะมีนกอีล้ำหรือนกกวักมาสร้างรัง ล่าสุดอิ๋นชวนได้ทำเกษตรพันธสัญญากับชุมชนหนานอันในตำบลอวี้หลี่ (玉里) ภายใต้ชื่อโครงการว่า นาข้าวอินทรีย์แปลงแรก บนเชิงเขาภูเขาหยก และที่นั่นพวกเขาได้เจอกับปลาไนที่เป็นพันธุ์หายากอีกด้วย นับเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจมาก

คุณไล่จ้าวเสวียน ซึ่งเรียกตัวเองว่าเป็นหัวหน้าแผนกการผลิตและการขาย ย้ำในตอนท้ายว่า เขาเป็นชาวนาโดยกำเนิดจึงมีความเข้าใจถึงความยากลำบากของผู้ที่เป็นชาวนาอย่างถ่องแท้ การทำเกษตรต้องคอยสังเกตดินฟ้าอากาศ ควรจะดำนาในช่วงที่อากาศเย็นที่สุด และเก็บเกี่ยวในช่วงที่อากาศร้อนที่สุด โดยเฉพาะการไถเตรียมดินเพื่อทำนาอินทรีย์ ซึ่งไม่ว่าจะเป็นการกำจัดวัชพืชหรือการใส่ปุ๋ยจำเป็นต้องใช้แรงงานจำนวนมาก เนื่องจาก ต้องใส่ปุ๋ยอินทรีย์ในปริมาณที่มากกว่าการใช้ปุ๋ยเคมีถึง 20 เท่า

แม้จะยากลำบากเพียงใดก็ตาม คุณไล่จ้าวเสวียนยังคงพยายามที่จะประคับประคองแบรนด์ข้าวอินทรีย์ไต้หวันแบรนด์แรกแบรนด์นี้อย่างเต็มที่ เขาบอกว่าสภาพดินทั่วไปของฮัวเหลียนเป็นดินเหนียว ซึ่งมีการระบายน้ำไม่ดี จึงเหมาะสำหรับเพาะปลูกข้าว การปลูกข้าวไม่ได้หมายถึงการผลิตอาหารเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นกลไกที่สำคัญในการอนุรักษ์ความอุดมสมบูรณ์ของดิน การทำนา 1 เฮกตาร์ (6.25 ไร่) สามารถช่วยลดอุณหภูมิได้เทียบเท่ากับเครื่องปรับอากาศจำนวน 20-30 เครื่องเลยทีเดียว คุณไล่จ้าวเสวียนกล่าวทิ้งท้าย

 

Green In Hand สร้างสรรค์ข้าวไต้หวันสู่เวทีโลก

Green In Hand (掌生穀粒) หนึ่งในผู้ประกอบการที่มีสำนักงานของบริษัทตั้งอยู่ในไทเป ซึ่งแม้จะอยู่ห่างไกลจากแหล่งผลิตข้าว แต่กลับสามารถต่อยอดสินค้าเกษตรที่ขาดไม่ได้ในชีวิตประจำวันและเป็นสินค้าที่แสนธรรมดาอย่าง ข้าว ให้กลายเป็นที่รู้จักบนเวทีโลก ด้วยการหยิบจับนวัตกรรมใส่ให้กับข้าวไต้หวัน การออกแบบโดยใช้บรรจุภัณฑ์ขนาดเล็กของ Green In Hand ตกเป็นเป้าสายตาของทั่วโลก จากการคว้ารางวัลการออกแบบจากเรดดอท ดีไซน์ อวอร์ด (Red Dot Design Award) ประเทศเยอรมนี และรางวัล Design for Asia Award (DFA Award) ถึงสองปีซ้อน 

คุณเฉิงหยุนอี๋ (程昀儀) ผู้ก่อตั้ง Green In Hand เปิดเผยว่า จุดเริ่มต้นมาจากการที่บริษัทกำหนดตำแหน่งผลิตภัณฑ์ของข้าว ให้เป็นสินค้าสำหรับซื้อเพื่อเป็นของฝาก เพราะต้องการส่งเสริมหนทางที่จะไปสู่ระดับโลกให้กับไต้หวัน

คุณเฉิงหยุนอี๋บอกว่า ข้าวเปรียบเสมือนเป็นสัญลักษณ์ของขวัญจากไต้หวัน ข้าวทุกๆ คำ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายท้องทุ่งนาของไต้หวัน และรสชาติดังกล่าวนี้เองเป็นสิ่งที่คุ้มค่าสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะนำกลับไปลิ้มลองหากได้มาเยือนไต้หวัน

การออกแบบที่เรียบง่ายแต่มีสไตล์ของ Green In Hand ทำให้ใครเห็นใครก็ชอบ ซึ่งบรรจุภัณฑ์ที่ได้รับการดีไซน์ให้มีความโดดเด่นและผู้บริโภคชอบมากที่สุดคือ ถุงผ้าลายดอกไม้ เพราะบรรจุภัณฑ์มีการตัดเย็บที่ละเอียดประณีต ทำให้คนที่ได้รับเป็นของขวัญถึงกับเสียดายและไม่อยากแกะถุงผ้าออก 

คุณเฉิงหยุนอี๋เป็นชาวไต้หวันที่พ่อแม่อพยพมาจากต่างมณฑลในจีนแผ่นดินใหญ่ เธอจำได้ว่าในวัยเด็กที่บ้านจะมีคูปองสำหรับแลกข้าวสารและอาหาร ซึ่งรสชาติของข้าวที่แลกได้มานั้น ไม่อร่อยแม้แต่นิดเดียว กระทั่งเธอแต่งงานเมื่ออายุ 30 ปี แม่สามีส่งข้าวสารที่เพิ่งเก็บเกี่ยวใหม่ๆ จากทางบ้านที่เมืองไถตง ทางภาคตะวันออกของไต้หวันมาให้หนึ่งกระสอบใหญ่ น้ำหนักประมาณ 30 กิโลกรัม และนั่นจึงเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอที่ได้ลิ้มรสข้าวที่มีรสชาติอร่อย 

อย่างไรก็ตาม การส่งข้าวสารทางไปรษณีย์ในสมัยนั้นยังไม่แพร่หลายเท่าไรนัก ยามที่เธอได้รับของขวัญที่หนักอึ้งเช่นนี้ นอกจากบุรุษไปรษณีย์ที่ต้องแบกข้าวสารกระสอบใหญ่จะรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไรแล้ว คุณพ่อของเธอเองก็มักจะบ่นอุบอยู่ในใจว่า ส่งมาช่วยผู้ประสบภัยใช่ไหมเนี่ย

ในปีค.ศ.2006 สองสามีภรรยาเกิดความคิดอยากจะประกอบธุรกิจเป็นของตัวเอง โดยต้องการที่จะผลักดันสิ่งที่เป็นท้องถิ่นของไต้หวัน จู่ๆ ก็นึกถึงข้าวซึ่งเป็นสินค้าที่ไม่ค่อยพบเห็นบนชั้นวางจำหน่ายทั่วไปเท่าไรนัก เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว จึงเริ่มทดลองที่จะนำเทคนิคการสร้างแบรนด์ไปสู่ระดับโลก มาใช้กับการส่งเสริมข้าวคุณภาพดีของไต้หวันดูบ้าง

แม้ตัวของเธอจะอาศัยอยู่ในเมืองและห่างไกลจากแหล่งเพาะปลูกข้าวก็ตาม แต่คุณเฉิงหยุนอี๋อาศัยความเป็นคนเมืองของเธอในการทำธุรกิจค้าข้าว ผลปรากฏว่าบรรจุภัณฑ์ที่เป็นเอกลักษณ์และดูแปลกใหม่ ช่วยให้สินค้านั้นมีความโดดเด่นขึ้นมาก ทำให้สามารถเข้าถึงกลุ่มผู้บริโภคต่างๆ ทั้งกลุ่มนักท่องเที่ยว กลุ่มงานมงคลสมรส ตลอดจนเป็นของขวัญที่บริษัท นำมาแจกหรือมอบให้กับลูกค้าและพนักงาน

คุณเฉิงหยุนอี๋บอกว่า คำอวยพรที่ดีที่สุดสำหรับคู่บ่าวสาว คือการขอให้มีข้าวสารเต็มโอ่ง  ดังนั้น การมอบข้าวมงคลในพิธีมงคลสมรสจึงแฝงไว้ด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง ขณะที่การมอบให้เป็นของขวัญจากบริษัท นับเป็นเรื่องที่แปลกใหม่ เธอพูดไปพร้อมกับหัวเราะไปว่า ตอนที่เกิดสึนามิการเงินในปีค.ศ.2008 มีสถาบันการเงินในประเทศแห่งหนึ่งสั่งจองข้าวสารเพื่อมอบเป็นของขวัญปีใหม่ให้กับพนักงานแต่ละคน คนละ 4 ถุงเล็ก (น้ำหนักรวมประมาณ 6 กิโลกรัม) พนักงานทุกคนที่ได้รับของขวัญที่หนักอึ้งเช่นนี้ ถึงกับตกใจกันเป็นแถว  

ในปีค.ศ.2014 Green In Hand เปิดสาขาแรกที่ Songshan Cultural and Creative Park ในกรุงไทเป และได้รับออเดอร์สั่งสินค้าจากลูกค้ารายใหญ่ในปีถัดมา (2015) ภายหลังจึงเปิดสาขาที่สองขึ้น ที่ถนนเหรินอ้ายในกรุงไทเป ก่อนที่จะเปิดสาขาในต่างประเทศเพิ่มอีกสองแห่งในฮ่องกง โดยตั้งเป้าที่จะขยายกิจการให้กว้างขึ้น

คุณเฉิงหยุนอี๋บอกว่า เราถือประโยชน์ของชาวนามาเป็นอันดับแรก ตอนที่เรารับซื้อในปริมาณที่มากที่สุดนั้น ได้ร่วมมือกับชาวนาประมาณ 7 คน และยังคงรักษาความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด และได้พัฒนาแบรนด์สินค้าที่มีชื่อเสียงออกมาหลายแบรนด์ อาทิ Mr. Rice (飯先生) จากกวนซานในเมืองจางฮั่ว หรือ Salute Rice (敬農米) จากซานซิงในอี๋หลาน เป็นต้น การส่งเสริมและสนับสนุนวิถีชีวิตของไต้หวันที่งดงามในอดีตให้สืบทอดต่อไป เป็นคำขวัญของ Green In Hand แม้ว่ากลุ่มคนหรือเรื่องราวต่างๆ บนผืนดินแห่งนี้อาจจะสูญหายไปตามเวลา แต่ทว่าก็สามารถที่จะเกิดขึ้นใหม่ได้ตลอดเวลาเช่นกัน เรื่องราวของข้าวไต้หวันก็เป็นเช่นนั้นแล

 

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!