Hsinchu 300 Expo

Perubahan di Tengah Kekunoan Ciptakan Komunikasi
:::

2019 / Februari

Artikel‧Cathy Deng Gambar‧Lin Min-hsuan


擁有莊重典雅的迎曦門、兩百多年歷史的城隍廟、曾是全台最大的東門市場,新竹的「古」,讓人留連忘返;而自工研院、科學園區入駐,新竹的「新」已是全球知名。這個新舊交錯的城市,無私的接納各方的移民在此定居,參與創造、書寫歷史。


Dengan gerbang Yingxi yang megah, Kuil Cheng Huang yang telah berusia lebih dari 200 tahun ini, sempat menjadi Pasar Dongmen terbesar di seluruh Taiwan. Kata “古” (Baca: Ku) yang ada di Hsinchu membuat orang selalu terkenang. Demikian juga dengan masuknya Institut Riset Teknologi Industri (ITRI) dan Science Park ke dalamnya, semakin memopulerkan nama Hsinchu hingga ke dunia internasional. Kota yang memadukan unsur kuno dan modern, turut menerima kedatangan imigran baru dari berbagai tempat, bersama-sama menuliskan sejarah dan menciptakan kreativitas lokal.

 

Tahun 2018, genap 300 tahun pembangunan kota Hsinchu. Dalam “Hsinchu 300 Expo” yang digelar oleh Pemkot Hsinchu memaparkan, masa Zhu-Qian telah berlalu dan kini menantikan kota masa depan.

“Kreativitas dalam kuno” dari Hsinchu, telah lahir sejak rekonstruksi kota Dongmen di tahun 1999, yang turut membuka ruang dan mengembalikan alun-alun kepada warga. Peremajaan sungai Long En, yang sempat terlupakan sebelumnya, indahnya jalur hijau, memberikan keleluasaan beraktivitas bagi warga.

“Kreativitas dalam kuno” Hsinchu juga bagian dari rajutan impian masyarakat, kawasan gang berbelok berpadu dengan jalan raya selebar 50 meter di Science Park. Ini semua adalah rupa Hsinchu. Namun imigran baru dan warga tua setempat, terlihat kurang berinteraksi. Belakangan ini ada sekelompok anak muda yang ikut terjun dalam upaya mengenal lebih dalam identitas diri atau membantu menambah keragaman dalam Hsinchu, guna turut berkontribusi bagi sebuah ruang gerak yang usang.

 

Hsin Story:Menyambungkan yang Lokal Melihat Kawasan Tua

Pada tahun 2014, sekelompok mahasiswa dari National Tsinghua University membuka Hsin Story, yang memiliki makna “Melihat tempat”, karena mereka menemukan jika mayoritas warga hanya mengenal Hsinchu dalam penggalan yang tidak sempurna. Kebudayaan Hsinchu kerap diacuhkan, untuk itu rekan-rekan dalam Hsin Story membayangkan dan menemukan beberapa titik lokasi ternama untuk memperkenalkan Hsinchu.

Untuk itu, baso kuah ternama Hsinchu, tidak hanya dalam makanan semata, namun ada juga yang dapat dibaca. Hsin Story meluncurkan tabloid lokal berjudul “Gong Wan Tang”, mencari perspektif yang menarik untuk memperkenalkan kehidupan Hsinchu, memikat hati masyarakat untuk mengenal Hsinchu.

Panduan Kota adalah nilai jual lain dari Hsin Story, memperkenalkan keunggulan kota melalui jalan dan gang yang dapat ditelusuri oleh langkah kaki. Salah satu pelopor Wang Yu-deng membawa kita menelusuri jalan Beimen yang sempat megah di jamannya. Berbagai peninggalan kuno yang ada di jalan, kembali membangkitkan memori lama, yakni memori tentang JC Chow. YT Chow, generasi ke-6 dari keluarga Chow yang bermigrasi ke Taiwan, mengajukan rumah peninggalan kuno agar kisah ceritanya dapat terus berlanjut.

Di sudut lain dari jalan Beimen ada Hung An Tang, di mana generasi yang lebih tua dulu, usai mendapatkan resep obat dari Kuil Chang Ho, akan ke Hung An Tang untuk mendapatkan racikan obat. Kini, Hung An Tang telah diwariskan hingga generasi keempat, di dalamnya masih terlihat lemari dan kotak obat kuno yang penuh memori. Memasuki bagian Erl Qin Yuan dari rumah tersebut dapat ditemukan nuansa yang berbeda, yakni bangunan gaya suku Minnan kuno yang sederhana. Pada bagian atas pintu, masih tergantung tulisan「烏衣衍派」(Baca: Niao Yi Yan Phai), dan dapat mengetahui jika pengelola rumah obat ini adalah keturunan marga Hsie yang kerap ditemukan dalam tulisan “Niao Yi Hsiang” dalam Puisi Dinasti Tang. Setiap rumah kuno memiliki sejarahnya sendiri, dan Hsinchu tidak pernah kehabisan kisah cerita.

Bagaimana mendeskripsikan kota Hsinchu? Henry Wang menjelaskan jika hingga kini mereka masih belum dapat menemukan kata yang tepat untuk mendeskripsikan

Hsinchu, namun berharap dengan adanya penelusuran dan pembahasan yang dilakukan, maka warga Hsinchu kelak mampu mengusung pemikiran sendiri akan kota Hsinchu.

 

KhuiMng Studio Remajakan Pasar Tua

Rekonstruksi dilakukan pada lantai bawah tanah dan 3 lantai lain untuk Pasar Dongmen di tahun 1977, bergaya arsitektur modern. Di dalamnya terdapat eskalator pertama Hsinchu, dan sempat menjadi pasar terluas pada masa itu. Namun jaman keemasannya memudar seiring dengan perubahan era. Tahun 2015, sekelompok mahasiswa National Tsinghua University masuk ke dalam pasar yang telah ditinggalkan tersebut, dengan terus mencari akal guna menghidupkan kembali pasar dan membuka setiap terali besi toko yang terdapat di dalamnya.

“Pudarnya pasar Dongmen, ada sebagian dikarenakan kurangnya kreativitas yang mampu memikat pelanggan masuk ke dalam”, “Oleh karena itu saya berpikir, jika ada tim unik yang masuk dan beraktivitas di dalamnya, memberikan kesempatan bagi setiap orang untuk melihat dan menemukan apa yang dapat dilakukan oleh pasar di era masa kini, mungkin juga dapat menjadi sebuah solusi peremajaan pasar”, ucap pelopor KhuiMng Studio, Chen Hung-wei.

Tim pun mulai mencoba berbagai kemungkinan penggunaan ruang pasar, sempat menggelar kamp, seminar, workshop, pertunjukan musik, pemutaran film, pengambilan video dokumenter. Para opa dan oma yang ada di dalam pasar, merasakan langsung hal-hal yang sebelumnya tidak pernah dibayangkan dapat terjadi di dalam pasar.

Mayoritas kegiatan dimulai dari pembahasan di ruang 3114, ruang tamu KhuiMng Studio yang ada di lantai 3. Awalnya para pemilik toko meragukan keberadaan KhuiMng Studio, namun dengan adanya kegiatan yang tidak pernah dibayangkan dapat terjadi di dalam pasar, mampu memikat orang yang sebelumnya tidak pernah masuk ke dalam pasar. Para pedagang juga bersedia menerima para tamu yang berhamburan masuk ke pasar.

Satu persatu terali besi toko mulai terbuka kembali pada tahun 2016. Dengan masuknya ragam workshop ke pasar, dimana pada lantai 1 berkembang menjadi pusat jajanan tengah malam, aroma tradisional saling beradu, menjadikan pasar Dongmen sebagai lokasi favorit jajanan kawula muda.

Sejak tahun 2015 hingga kini, sempat ada 17 pintu besi toko yang tidak pernah terbuka, dengan luas ukuran sekitar 10 meter persegi, kini turut memberikan kesempatan hidupnya kreativitas.

 

Jiang Shan Yi Gai Suo Suntik Keragaman di Kota Tua

Jiang Shan Yi Gai Suo yang baru berdiri 5 tahun ini, secara perlahan menjadi platform penting isu publik lokal. Sang pendiri, Chang Deng-yao, dilahirkan pada tahun 1984, beraut wajah dewasa dengan jiwa yang matang, menyukai seni, budaya dan peduli akan sejarah, sosial dan isu lingkungan hidup.

Saat awal merintis Jiang Shan Yi Gai Suo, Chang Deng-yao mengatakan, “Banyak hal yang menarik bagi saya, namun tidak terdapat di Hsinchu, jika demikian maka saya akan menciptakannya. Yang dapat kita lakukan adalah menggunakan ruang publik sebagai lokasi beragam kegiatan yang sebelumnya tidak ditemui di Hsinchu.”

Hingga saat ini, jika berkunjung ke Jiang Shan, maka Anda dapat menikmati sajian musik jazz atau irama musik lainnya, mengikuti kelas membaca, puisi, seminar. Dengan menggunakan ruang kecil, namun mampu mencapai hasil yang maksimal.

Chang Deng-yao juga menjadikan tempatnya sebagai platform diskusi isu publik setempat. Komunikasi adalah hal yang sangat penting, ia berpendapat program sosial jika sedari awal pembahasan dapat melibatkan warga setempat, maka mampu memberikan sebuah gambaran akan masa depan bagi penduduk lokal, menumbuhkan berbagai kemungkinan ekspresi kreativitas bahkan mampu meningkatkan rasa identitas diri sendiri.

 

Kembalikan Ruang Publik Berkarya di Dalam Kekunoan

Berjalan di alun-alun Dongmen pada hari libur, dapat terlihat keluarga kecil yang mendorong kereta bayi sembari berpiknik, aktivitas kalangan pelajar, anak kecil yang bermain dan renyah tawa manusia.

Ruang berbentuk oval yang bersahaja ini, awalnya masih ada patung tokoh politik dan tugu lonceng Lion’s Club, sempat memberikan kesan tegang dunia perpolitikan kala itu. Pada tahun 1999, arsitektur Chiu Wen-chieh merombak ulang alun-alun Dongmen, memangkas struktur yang berlebihan, merubah kesan konservatif, dengan memadukan jalan bawah tanah dan struktur taman tepi sungai. “Rancangan saya adalah memasukkan mobilitas warga ke dalam kawasan yang penuh sejarah, sehingga terjadi paduan lama dan baru”, kata Chiu Wen-chieh.

Kini warga dapat masuk ke dalam ruang peninggalan bersejarah dan menjadi bagian di dalamnya. Ruang bawah yang digali tersebut, dikonsepkan bagai panggung pertandingan Roma Kuno, menjadikan ruang purbakala sebagai panggung dan masyarakat mampu mengekspresikan diri dan membuat sejarah baru.

Di salah satu sudut kota, sungai Long En yang telah menemani warga selama lebih dari 300 tahun, dengan sedikit sentuhan dari tim Fieldoffice Architects, mampu mengembalikan keberadaan sungai Long En ke dalam kota.

“Kota ini membutuhkan lebih banyak ruang untuk berjalan”, ujar Yu Zhai-you. Untuk itu ia meninggikan jalan guna menciptakan ruang gerak yang lebih luas, serta turut meratakan permukaan yang ada. Jalanan ini setidaknya memiliki lebar 4 meter, dan memudahkan warga untuk berjalan dengan perasaan tenang.

Dengan jalinan alur jalan, sungai yang awalnya membelah jalan menjadi dua sisi, sang arsitek menyambungkan gang jalanan, toko, kota besar dan sekolah menjadi satu tatanan.

Jika membandingkannya dengan peta tua saat zaman pendudukan Jepang, sungai Long En boleh dikatakan tidak mengalami perubahan sama sekali. Ini adalah bagian dari sejarah penting. Berkat hasil design arsitek Yu Zhai-you, mampu memaksimalkan penambahan kesempatan bertemunya jalan dan sungai, sehingga masyarakat memiliki lebih banyak tempat untuk membaca alur sungai.

“Arsitek sebelumnya berupaya meminimalkan wujud benda, dan membuat ruang terlihat lebih ringan dan luas”, jelas Huang Sheng-yuan. Ini menjadi hal yang penting dalam padatnya kehidupan kota, dimana ruang terbuka berupa sungai yang dapat digunakan sebagai koridor hijau untuk jalan santai, merumpi, merenung, beristirahat dan saat ingin menyendiri.

Visi akan sebuah kota tidak hanya sebatas kata, kota Hsinchu yang cukup tua, beruntaikan sekelompok manusia yang tengah membuat perubahan. Hari esok yang lebih baik menjadi harapan utama mereka.

 

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

300 ปี ซินจู๋

สร้างบริบทใหม่ ให้แก่เมืองเก่า

บทความ‧เติ้งฮุ่ยฉุน รูปภาพ‧หลินหมินเซวียน คำแปล‧อัญชัน ทรงพุทธิ์

擁有莊重典雅的迎曦門、兩百多年歷史的城隍廟、曾是全台最大的東門市場,新竹的「古」,讓人留連忘返;而自工研院、科學園區入駐,新竹的「新」已是全球知名。這個新舊交錯的城市,無私的接納各方的移民在此定居,參與創造、書寫歷史。


อิ๋งซีเหมินหรือประตูรับอรุณที่โอ่อ่าสง่างาม ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองซินจู๋อายุกว่า 200 ปี และตลาดตงเหมินที่เคยได้ชื่อว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในไต้หวันล้วนเป็นสักขีพยานความ ¡§เก่าแก่¡¨ ของเมืองซินจู๋ ที่ทำให้ผู้คนหลงใหล แต่หลังจากที่มีการจัดตั้ง Industrial Technology Research Institute และ Hsin chu Science Park ซึ่งเป็นบริบท ¡§ใหม่¡¨ ของซินจู๋ ส่งผลให้เมืองนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก เมืองที่ผสมผสานวัฒนธรรมเก่าและใหม่เข้าด้วยกันแห่งนี้อ้าแขนรับผู้ย้ายถิ่นจากทั่วทุกมุมโลกเข้ามาตั้งรกราก ร่วมกันสร้างสรรค์และเขียนหน้าประวัติศาสตร์ใหม่

 

ปีค.ศ.2018  ซินจู๋มีอายุครบ 300 ปีพอดี  เทศบาลเมืองซินจู๋ได้จัดงาน “มหกรรม 300 ปีซินจู๋” โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบอกเล่าเรื่องราวในอดีตและเป้าหมายในอนาคตของเมืองแห่งนี้

ซินจู๋ “เมืองเก่าในบริบทใหม่” ได้เริ่มปรับปรุงประตูเมืองด้านตะวันออกหรือตงเหมินเฉิงเพื่อคืนพื้นที่ที่เป็นลานกว้างภายในประตูเมืองให้เป็นพื้นที่สาธารณะในปี 1999  และต่อมาในปี 2018 ได้เนรมิตคลองหลงเอินที่เลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คนให้กลายเป็นทางเดินเขียวขจีที่ร่มรื่นและสวยงามเหมาะกับการเดินเล่นและพักผ่อนหย่อนใจ

ซินจู๋ “เมืองเก่าที่ต้องการสร้างบริบทใหม่”แห่งนี้ยังเริ่มสร้างความเปลี่ยนแปลงในภาคประชาชน โดยพยายามเชื่อมโยงคนท้องถิ่นในเขตเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยคดเคี้ยวกับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ใน Hsin chu Science Park ที่มีถนนกว้างใหญ่ถึง 50 เมตร จากเดิมที่แทบไม่มีการไปมาหาสู่หรือคบค้าสมาคมกันเลย แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่อยากให้ชาวเมืองซินจู๋รู้จักตัวเองมากขึ้นอีกนิดหรือช่วยเพิ่มความหลากหลายให้แก่เมืองซินจู๋อีกหน่อยได้ทุ่มเทกำลังให้กับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเมืองเก่าแห่งนี้

 

Citi Lens Studio : เชื่อมโยงกับท้องถิ่น ย่ำชมเมืองเก่า

นักศึกษามหาวิทยาลัยชิงหัว (National Tsing Hua University หรือ NTHU) กลุ่มหนึ่งร่วมกันจัดตั้ง “ Citi Lens Studio”(見域工作室) ขึ้นในปีค.ศ.2014  โดยคำว่า 見域 หมายถึง看見地方 ซึ่งแปลว่า “การมองเห็นท้องถิ่น” เนื่องจากพวกเขาพบว่า คนส่วนใหญ่รู้จักซินจู๋แบบกระท่อนกระแท่นเต็มที และวัฒนธรรมของซินจู๋ถูกมองข้าม ดังนั้นบรรดาสมาชิกของ Citi Lens จึงดำริที่จะจัดทำประวัติศาสตร์ท้องถิ่นซินจู๋ขึ้นมา เพื่อแนะนำเรื่องราวที่เกี่ยวกับเมืองซินจู๋โดยเฉพาะ นับจากนั้นเป็นต้นมา ต้มจืดลูกชิ้นหมูซินจู๋จึงไม่ใช่แค่กินได้เท่านั้น แต่ยังอ่านได้จากในหนังสือด้วย Citi Lens ได้จัดทำหนังสือประวัติศาสตร์ท้องถิ่นที่มีชื่อว่า “ต้มจืดลูกชิ้นหมู” ซึ่งแนะนำวิถีชีวิตของชาวเมืองซินจู๋จากแง่มุมที่แปลกใหม่ หวังดึงดูดความสนใจจากผู้คนทั่วไป

Citi Lens ยังให้บริการทัวร์เดินเท้าชมเมืองหรือ City walking tours เป็นการใช้สองเท้าเดินเที่ยวชมเมืองตามตรอกซอกซอยต่างๆ เพื่อให้ผู้คนได้รู้จักเมืองที่มีประวัติเก่าแก่ยาวนานและยิ่งใหญ่แห่งนี้ คุณหวังอวี้เติง (王昱登) หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Citi Lens พาเราเดินชมถนนเป่ยเหมินที่เคยรุ่งเรืองในอดีต บนถนนสายนี้มีบ้านโบราณของตระกูลโจวที่ชื่อว่าโจวอี้จี้ (周益記) อดีตเป็นบ้านของคหบดีท้องถิ่นชื่อ โจวหมิ่นอี้ (周敏益 : มีชีวิตอยู่ในช่วงปี 1906–1951) ภายหลังคุณโจวโหย่วต๋า (周友達) ผู้สืบทอดตระกูลโจวรุ่นที่ 6 ได้แจ้งขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ทำให้บ้านโบราณกับเรื่องราวของตระกูลโจวถูกอนุรักษ์ไว้จนถึงปัจจุบัน

อีกฟากหนึ่งของถนนเป่ยเหมินมีร้านยาจีนเก่าแก่ชื่อ หงอานถัง (鴻安堂) คนเฒ่าคนแก่ที่นี่มักไปขอตำรับยาจีนจากศาลเจ้าฉางเหอกง (長和宮) ที่หัวมุมถนนด้านตรงข้าม จากนั้นก็มาซื้อยาจีนที่ร้านนี้ แม้ปัจจุบันร้านยาจีนหงอานถังจะสืบทอดมาถึงรุ่นที่ 4 แล้ว แต่ภายในร้านยังคงอนุรักษ์ตู้และลิ้นชักเก็บยาจีนเก่าแก่เอาไว้ และเหนือประตูทางเข้าสู่ด้านหลังร้านซึ่งเป็นส่วนที่ 2 ของตัวบ้านที่สร้างตามแบบฮกเกี้ยนโบราณ มีป้ายที่เขียนว่า “烏衣衍派” (อ่านว่า อูอีเหยี่ยนไพ่ หมายถึง สืบทอดสำนักเสื้อดำ) ที่แท้เจ้าของร้านยาจีนแห่งนี้เป็นทายาทของตระกูลเซี่ยที่เป็นเจ้าสำนักเสื้อดำ (烏衣) ที่ถูกนำมาแต่งเป็นบทกวีชื่อ “อูอีเซี่ยง” (烏衣巷) หนึ่งในบทกวีราชวงค์ถัง บ้านโบราณแต่ละแห่งล้วนมีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่ยาวนาน ทำให้เมืองซินจู๋ไม่ไร้ซึ่งเรื่องราวที่จะนำมาเล่าขานสืบต่อกันไป

หากถามว่า คำไหนเหมาะที่จะนำมาใช้พรรณนาเมืองซินจู๋ คุณหวังอวี้เติงกล่าวว่า ณ ปัจจุบัน พวกเขายังหาคำที่เหมาะสมกับเมืองซินจู๋ไม่ได้ แต่หวังว่าชาวซินจู๋จะเป็นผู้เสนอแนวคิดสำหรับอนาคตของเมืองแห่งนี้ขึ้นมาเอง โดยผ่านการสำรวจและหารือร่วมกัน

 

Khui Mng Studio : ชุบชีวิตใหม่ให้ตลาดเก่าร้อยปี

ตลาดตงเหมินที่ซ่อมแซมครั้งล่าสุดเมื่อปีค.ศ.1977 มีชั้นใต้ดิน 1 ชั้น และบนดินอีก 3 ชั้น เป็นอาคารร่วมสมัยแห่งแรกในเมืองซินจู๋ที่มีบันไดเลื่อน และเคยเป็นตลาดที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดในไต้หวัน แต่ยุคสมัยที่แปรเปลี่ยนไปทำให้ตลาดตงเหมินซบเซาลง

ปีค.ศ.2015 อาจารย์และนักศึกษากลุ่มหนึ่งจากมหาวิทยาลัยชิงหัว ก้าวเข้ามาในตลาดตงเหมินที่เงียบเหงาซบเซามานานแห่งนี้ พวกเขาพยายามคิดหาหนทางที่จะทำให้ร้านค้าในตลาดกลับมาเปิดกิจการใหม่อีกครั้ง 

คุณเฉินหงเหวย (陳泓維) ผู้ก่อตั้ง Khui Mng Studio เล่าว่า “สาเหตุที่ทำให้ตลาดตงเหมินซบเซาลง ส่วนหนึ่งมาจากการที่ตลาดแห่งนี้ไม่ได้สร้างสรรค์สิ่งใหม่ที่จะดึงดูดคนภายนอกให้เดินเข้ามาเลย” “ดังนั้นการดึงทีมงานที่มีไอเดียแปลกใหม่เข้ามาช่วย โดยให้ทุกคนช่วยกันสังเกตและค้นหาว่าในยุคนี้เราสามารถทำอะไรในตลาดสดได้บ้าง บางทีอาจจะช่วยชุบชีวิตให้แก่ตลาดแห่งนี้ได้”

ทีมงาน Khui Mng เริ่มทดลองใช้พื้นที่ในตลาดตงเหมินจัดกิจกรรมต่างๆ อาทิ การเข้าแคมป์ สัมมนา เวิร์กชอป แสดงดนตรี ฉายภาพยนตร์ และถ่ายทำภาพยนตร์สารคดี  ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่พ่อค้าแม่ค้าในตลาดคาดคิดไม่ถึงว่าจะเกิดขึ้นในตลาดแห่งนี้ได้

กิจกรรมส่วนใหญ่ที่จัดขึ้น มาจากการหารือกันในห้องรับแขกของ Khui Mng Studio ซึ่งตั้งอยู่ที่ห้อง 3114 บนชั้น 3 ของตลาดตงเหมิน “เราได้ทำสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในตลาดสดมาก่อน ซึ่งก็สามารถดึงดูดผู้คนที่ไม่เคยเดินเข้ามาในตลาดสดให้ก้าวเข้ามา” ตลาดแห่งนี้จึงเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งและทำให้พ่อค้าแม่ค้าในตลาดเปิดใจยอมรับทีมงาน Khui Mng จากเดิมที่เคยรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย

ปี 2016 ประตูเหล็กหน้าร้านที่เคยปิดตายมานานทยอยเปิดอย่างต่อเนื่อง วิกฤตถูกเปลี่ยนเป็นโอกาส เริ่มมีสตูดิโอหลากหลายประเภทเข้ามาเปิดกิจการที่นี่ ร้านค้าที่ชั้น 1 ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นร้านอาหารที่เปิดบริการยามราตรี ตลาดสดเปลี่ยนไปเป็นตลาดแบบหลากหลายสไตล์ ตลาดตงเหมินพลิกโฉมกลายเป็นจุดเช็คอินแห่งใหม่และศูนย์รวมอาหารเลิศรสของคนหนุ่มสาว

หลังทีมงาน Khui Mng เข้ามาประจำที่ตลาดตงเหมินตั้งแต่ปีค.ศ.2015 จนถึงปัจจุบัน ร้านค้า 17 แห่ง ที่เคยปิดตัวลงทยอยเปิดใหม่อีกครั้ง พื้นที่ในตลาดทุก 3 ผิง (มาตราวัดของไต้หวัน 1 ผิง (坪) = 3.3 ตร.ม) ล้วนสามารถสร้างโอกาสการค้าใหม่ได้ทั้งสิ้น

 

Jiang Shan Yi Gai Suo : เพิ่มความหลากหลายให้แก่เมืองเก่า

Jiang Shan Yi Gai Suo ก่อตั้งขึ้นมาเป็นเวลากว่า 5 ปี และเป็นเวทีสำคัญที่ใช้สำหรับหารือประเด็นสาธารณะของชาวซินจู๋  คุณจางเติงเหยา (張登堯) ผู้ก่อตั้ง Jiang Shan Yi Gai Suo เกิดเมื่อปีค.ศ.1984 แต่บุคลิกภายนอกดูแก่เกินวัย บวกกับมีรสนิยมและจิตวิญญาณที่ชื่นชอบของเก่าๆ ศิลปะ วัฒนธรรม อีกทั้งสนใจเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ สังคม และสิ่งแวดล้อม

สำหรับวัตถุประสงค์ในการก่อตั้ง Jiang Shan Yi Gai Suo  นั้น คุณจางเติงเหยาเล่าว่า “หลายสิ่งที่ผมสนใจไม่มีในซินจู๋ เราจึงใช้พื้นที่นี้มาทำให้คนซินจู๋ได้รู้จักกับกิจกรรมที่หลากหลายขึ้น”

นับแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อก้าวเข้ามาที่ Jiang Shan Yi Gai Suo  คุณจะได้ยินเสียงดนตรีแจ๊สหรือดนตรีหลากหลายรูปแบบ สามารถร่วมกิจกรรมอ่านหนังสือ กิจกรรมรวบรวมบทกวี หรือการสัมมนา เป็นต้น  แม้จะมีพื้นที่เล็กๆ แต่เต็มไปด้วยพลังมหาศาล

คุณจางเติงเหยาทำให้ที่นี่กลายเป็นเวทีหารือประเด็นสาธารณะของชาวบ้านในท้องถิ่น เพราะการสื่อสารระหว่างกันเป็นเรื่องสำคัญ เขามองว่าพลเมืองควรมีส่วนร่วมในการวางแผนนโยบายสาธารณะมากขึ้น การเปิดโอกาสให้ชาวบ้านในท้องถิ่นได้เสนอความคิดเกี่ยวกับอนาคตของชุมชนจะกระตุ้นให้ร่วมกันสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังช่วยยกระดับการมีส่วนร่วมของชาวบ้านในท้องถิ่นอีกด้วย

 

สร้างสรรค์สิ่งใหม่จากสิ่งเก่า คืนพื้นที่ให้แก่ประชาชน

บรรยากาศที่ลานหน้าประตูเมืองด้านทิศตะวันออกในช่วงวันหยุด มีทั้งครอบครัวเล็กๆ เข็นรถเข็นเด็กมาปิกนิกกัน หนุ่มสาวยืดเส้นยืดสายตามจังหวะดนตรี เด็กๆ วิ่งเล่นกันไปมาอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะร่าเริงดังขึ้นไม่ขาดสาย

พื้นที่ลานที่เป็นรูปวงรีนี้ ในอดีตมีรูปปั้นของนักการเมืองและหอนาฬิกาของสโมสรไลออนส์สากลตั้งอยู่ ดูเคร่งขรึมและเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศด้านการเมือง ต่อมา คุณชิวเหวินเจี๋ย (邱文傑) สถาปนิกชื่อดัง ได้ออกแบบและปรับปรุงให้กลายเป็น “หัวใจแห่งซินจู๋ ลานประตูเมืองด้านทิศตะวันออก” ในปีค.ศ.1999 ด้วยการรื้อถอนสิ่งที่ตั้งอยู่รายล้อมเพื่อเปิดพื้นที่ที่ถูกจำกัดอยู่ภายใน จากนั้นเชื่อมประตูเมืองที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางวงเวียนและถูกห้อมล้อมไปด้วยรถราที่วิ่งขวักไขว่

ด้วยการสร้างทางเดินใต้ดินเชื่อมต่อกับสวนสาธารณะชินสุ่ยที่ริมคลองรอบเมือง คุณชิวเหวินเจี๋ยเปิดเผยว่า “แนวคิดการออกแบบของผมคือต้องการพาชาวเมืองก้าวเข้าสู่เขตประวัติศาสตร์ เพื่อให้เกิดการหลอมรวมกันของอดีตและปัจจุบัน”

นับแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวเมืองซินจู๋ก็สามารถเดินเข้าสู่โบราณสถานและกลายเป็นส่วนหนึ่งของโบราณสถาน นอกจากนี้ ยังมีการขุดพื้นที่กลางลานให้เว้าลงไป สร้างเป็นเวทีแสดงที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสนามกีฬาโรมัน เพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้ใช้เป็นเวทีแสดงความสามารถและร่วมกันสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่

ในขณะที่อีกมุมหนึ่งของเมือง มีคลองหลงเอินซึ่งเป็นคลองชลประทานเก่าแก่ที่เคียงคู่ซินจู๋มานานกว่า 300 ปี แต่หลังผ่านการออกแบบและปรับปรุงโดย Fieldoffice Architects ด้วยการใช้วัสดุที่เบาที่สุดและเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด ทำให้คลองหลงเอินค่อยๆ ปรากฏโฉมสู่สายตาผู้คนอีกครั้ง

“สิ่งที่เมืองแห่งนี้ต้องการมากขึ้นคือ พื้นที่สำหรับคนเดินเท้า” อวี๋จ้ายโย่ว (余在宥) ดีไซเนอร์กล่าว และยังเล่าต่อไปว่า พวกเขาจึงขยายพื้นที่ใช้งานด้วยการยกพื้นให้สูงขึ้นทำเป็นทางเดินเท้าที่ราบเรียบและกว้างอย่างน้อย 4 เมตร คร่อมเหนือคลอง เพื่อให้ชาวเมืองซินจู๋ได้เดินเล่นหรือทำกิจกรรมต่างๆ บนพื้นที่แห่งนี้ได้อย่างอิสระ สถาปนิกยังออกแบบให้ทางเดินเท้านี้เชื่อมสองฟากฝั่งของคลองที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอย ร้านค้า ศูนย์การค้า และโรงเรียน เข้าด้วยกัน และหากดูจากแผนที่ในยุคญี่ปุ่นปกครองไต้หวันจะเห็นว่าคลองหลงเอินแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย และนี่คือส่วนที่มีคุณค่าในเชิงประวัติศาสตร์ ดังนั้นอวี๋จ้ายโย่วจึงพยายามออกแบบให้ทางเดินเท้าที่สร้างขึ้นใหม่ไปบรรจบกับคลองให้มากที่สุด เพื่อให้ชาวเมืองได้สัมผัสกับคลองแห่งนี้จากหลากหลายมุม

คุณหวงเซิงหย่วน (黃聲遠 : ผู้ก่อตั้ง Fieldoffice Architects) เปิดเผยในตอนท้ายว่า “เทรนด์การออกแบบของดีไซเนอร์รุ่นใหม่ คือลดสิ่งที่ไม่จำเป็นให้เหลือน้อยที่สุดเพื่อให้พื้นที่ใช้งานโล่งและว่างเปล่า”  สำหรับปล่อยวางอารมณ์และความคิดของผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมเมืองที่แออัดต้องการเป็นอย่างมาก  นอกจากนี้ ยังใช้เป็นทางสำหรับเดินเล่นและเป็นระเบียงสีเขียวที่ใช้สำหรับนั่งสนทนา พักผ่อน เหม่อลอย งีบหลับและปลีกวิเวก

การสร้างอนาคตให้แก่เมืองๆ หนึ่งไม่ใช่แค่พูดลอยๆ เท่านั้น ซินจู๋เมืองเก่าแก่แห่งนี้ได้อาศัยคนรุ่นใหม่ที่เต็มไปด้วยพลังและแนวคิดสร้างสรรค์ ปรับปรุงเมืองเก่าให้เฉิดไฉไล รับอนาคตใหม่ที่พวกเขาเฝ้ารอคอยด้วยความหวัง

 

“จิ้วหลิ่ง” หมายถึงเนินสูงบริเวณโดยรอบของ “สวนรำลึกทังเต๋อจาง” ในปัจจุบัน ตามประเพณีโบราณพื้นเมือง เมื่อถึงวันประสูติของเง็กเซียนฮ่องเต้ ชาวบ้านก็จะร่วมกันไปยังที่สูงที่สุดในท้องที่นั้นเพื่อสวดมนต์ภาวนา ซึ่งในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงได้สร้างวิหารเป่ยจี๋และลานเทียนถันขึ้น เพื่อใช้เป็นที่สักการะเง็กเซียนฮ่องเต้และเทพเจ้าเสวียนเทียนซั่งตี้หรือเจ้าพ่อเสือ จากการที่ผู้คนจากทุกสารทิศต้องมาจุดธูปเทียนกราบไหว้ ทำให้ “จิ้วหลิ่ง” ได้พัฒนาจนกลายเป็นศูนย์กลางสำคัญทางศาสนา การเมือง และเศรษฐกิจ รวมถึงเป็นใจกลางเมืองอีกด้วย

Tân Trúc 300 năm tuổi

Tìm cái mới trong cái cũ, tạo ra cuộc đối thoại

Bài viết‧Cathy Teng Ảnh‧Lin Min-hsuan Biên dịch‧Minh Hà

擁有莊重典雅的迎曦門、兩百多年歷史的城隍廟、曾是全台最大的東門市場,新竹的「古」,讓人留連忘返;而自工研院、科學園區入駐,新竹的「新」已是全球知名。這個新舊交錯的城市,無私的接納各方的移民在此定居,參與創造、書寫歷史。


Cổng Nghênh Hy (Yingxi) trang nghiêm, tao nhã, ngôi Miếu Thành Hoàng có lịch sử hơn 200 năm và khu chợ Cửa Đông (Dongmen), từng là chợ truyền thống lớn nhất Đài Loan, những vẻ đẹp “cổ kính” của Tân Trúc (Hsinchu) luôn khiến người ta quyến luyến không muốn rời khỏi nơi này; và kể từ khi có sự hiện diện của Viện Nghiên cứu Kỹ thuật Công nghiệp và Khu công nghệ cao, khiến cái “mới mẻ” của Tân Trúc được toàn thế giới biết đến. Thành phố với sự đan xen giữa cái cũ và cái mới này, rộng lòng đón nhận người di dân từ các nơi tới định cư, cùng góp phần vào việc sáng tạo, ghi chép lịch sử.

 

Năm 2018 là năm đánh dấu Tân Trúc đã trải qua 300 năm khai khẩn, nên chính quyền thành phố Tân Trúc tổ chức hội chợ “Expo Tân Trúc 300” vừa kể câu chuyện quá khứ của Tân Trúc, vừa hướng về triển vọng tương lai của thành phố này.

Tân Trúc “có cái mới trong cái cũ”, ngay từ năm 1999 cổng thành Cửa Đông đã được cải tạo để giải tỏa không gian, trả lại quảng trường xưa cho người dân thành phố; năm 2018, dòng lạch Long Ân (Long’en) bị bỏ quên lâu nay hóa thân thành con đường vành đai xanh tuyệt đẹp dành cho cư dân thành phố đến đây thư giãn và thoải mái tản bộ.

Tân Trúc “tìm cái mới trong cái cũ” cũng là viễn cảnh theo sự tưởng tượng của người dân nơi đây, những con hẻm ngoằn nghèo của ngôi thành xưa cùng với đại lộ rộng 50 mét của Khu công nghệ cao đều là diện mạo của Tân Trúc, tuy nhiên, giữa người nhập cư và người sống lâu đời tại Tân Trúc lại ít khi có sự giao lưu. Những năm gần đây, với sự góp mặt của lớp trẻ, hy vọng người dân Tân Trúc có thể hiểu rõ chính bản thân hơn, hay làm tăng thêm sự đa dạng cho Tân Trúc, góp thêm một phần công sức cho không gian cũ nơi này.

 

CitiLens Studio: Gắn kết địa phương, thấu hiểu ngôi thành xưa

“CitiLens Studio” do một nhóm sinh viên của Trường Đại học Quốc gia Thanh Hoa (National Tsing Hua University) sáng lập năm 2014, CitiLens có ý nghĩa là “nhìn thấu địa phương”, vì họ phát hiện sự hiểu biết của công chúng đối với Tân Trúc là những mẩu ký ức đứt đoạn, giá trị văn hóa của Tân Trúc cũng không được đánh giá cao, vì thế các thành viên trong CitiLens nảy ra ý tưởng cho ra mắt “Địa phương chí” để giới thiệu về Tân Trúc.

Kể từ đó, đặc sản canh thịt viên của Tân Trúc không chỉ còn là món ăn, mà còn là ấn phẩm để đọc, trong cuốn địa phương chí mang tên “Canh thịt viên” do CitiLens biên soạn, độc giả có thể tìm kiếm những nội dung giới thiệu về cuộc sống tại Tân Trúc bằng quan điểm thú vị, khơi gợi sự hứng thú của mọi người đối với Tân Trúc.

Tour đi bộ tham quan thành phố là điểm nhấn khác của CitiLens, thăm thú khám phá những con hẻm bằng đôi chân, giúp mọi người được chiêm ngưỡng thành phố vĩ đại và có bề dày lịch sử này. Anh Vương Dục Đăng (Arden Wang), một trong những thành viên sáng lập CitiLens hướng dẫn chúng tôi đi băng qua khu phố chính ở Cửa Bắc (Beimen) từng phát triển thịnh vượng một thời, di tích cổ Chu Ích Ký (Zhou Yiji House) nằm trên con đường này là nơi ở của vị doanh nhân thời xưa Chu Mẫn Ích (Zhou Minyi), ngày nay do ông Chu Hữu Đạt (Zhou Youda) người cháu đời thứ sáu của nhà họ Chu đề xuất với chính quyền công nhận là di tích lịch sử, giúp cho ngôi nhà cổ kính và câu chuyện của gia tộc được tiếp tục lưu giữ trong ký ức.

Hồng An Đường (Hong An Tang) tọa lạc ở đầu kia của đường Bắc Môn, những người cao tuổi sau khi xin được xâm thuốc tại ngôi chùa Trường Hòa Cung (Changhe) nằm ở đối diện thường hay đến đây bốc thuốc. Tới nay tiệm thuốc Bắc Hồng An Đường đã được truyền sang thế hệ thứ tư, không gian bên trong vẫn giữ lại những ngăn kéo và tủ đựng thuốc lâu năm. Hóa ra bên trong khuôn viên này lại chính là ngôi nhà theo kiểu kiến trúc cổ Tam Tiến Nhị Viện của Mân Nam rất mộc mạc, trên cánh cửa vẫn thấy được dòng chữ “Ô Y Diễn Phái”, nhờ vậy mới biết được chủ tiệm thuốc này chính là hậu duệ của vọng tộc họ Tạ được nhắc đến trong bài thơ Đường “Ô Y hạng”. Mỗi một căn nhà cổ tại đây đều sở hữu lịch sử riêng của nó, tại Tân Trúc có vô vàn những câu chuyện.

Phải hình dung thế nào về thành phố Tân Trúc? Anh Vương Dục Đăng nói, trong giai đoạn hiện nay họ vẫn chưa tìm được một từ ngữ chính xác để mô tả về Tân Trúc, nhưng mong rằng thông qua việc tìm hiểu, khám phá và thảo luận về thành phố, giúp cho cư dân Tân Trúc tự tìm ra được ý tưởng tương lai cho thành phố.

 

 

KhuiMng Studio: Làm sống lại ngôi chợ cũ đã trăm tuổi

Năm 1977, chợ Cửa Đông được xây lại thành công trình kiến trúc hiện đại với một tầng nằm dưới mặt đất và ba tầng trên mặt đất, nơi đây ra mắt chiếc thang cuốn đầu tiên của thành phố Tân Trúc, từng là ngôi chợ chỉ có một tòa nhà có diện tích lớn nhất cả nước, tuy nhiên đã trở nên sa sút do sự biến đổi của thời đại.

Năm 2015, một nhóm thầy trò của Trường Đại học Quốc gia Thanh Hoa (National Tsing Hua University) đi vào chợ Cửa Đông bị bỏ hoang đã nhiều năm, họ suy nghĩ và muốn tìm cách để những cánh cửa sắt của các gian hàng lại được mở ra.

“Sự suy tàn của chợ Cửa Đông, có một phần là vì ở ngôi chợ này không thể tạo ra lý do để thu hút mọi người bước vào chợ”. “Nên tôi nghĩ rằng nếu có một đội ngũ vô cùng khác lạ vào đây hoạt động, để mọi người tự quan sát lấy, trong thời buổi này có thể làm được điều gì trong chợ, hay tìm cách để làm sống lại khu chợ.” Anh Trần Hoằng Duy (Chen Hung-wei), người sáng lập KhuiMng Studio cho biết.

Đội ngũ này bắt đầu thử mọi khả năng có thể làm được tại ngôi chợ, họ đã tổ chức hội trại, tọa giảng, các buổi hội thảo nhỏ, chương trình biểu diễn âm nhạc, chiếu phim, quay phim phóng sự, tất cả những gì mà những người lớn tuổi ở đây nghĩ rằng không thể nào xảy ra trong chợ, thì đều được đem ra thử nghiệm.

Đa số các hoạt động này đều được bàn bạc tại phòng khách của “KhuiMng Studio” nằm ở phòng số 3114 trên lầu 3. Ban đầu chủ các sạp hàng trong chợ đều không tin tưởng cho lắm vào việc KhuiMng Studio vào chợ hoạt động, tuy nhiên, cũng nhờ có “Làm được những điều khác xa sự tưởng tượng đối với chợ truyền thống, nên chúng tôi mới thu hút được những người chưa từng bước vào chợ lần nào muốn đi vào trong chợ.” Ngôi chợ ngày càng đông người hơn, cũng khiến cho những chủ kinh doanh rộng lòng đón nhận họ.

Năm 2016, trên mỗi cánh cửa sắt vốn đóng chặt bắt đầu có những chuyển biến mới. Dần dần có sự góp mặt của các phòng làm việc, cửa hàng ở tầng trệt cũng phát triển dần thành những quán ăn ban đêm, ngôi chợ truyền thống pha trộn nhiều phong cách văn hóa khác nhau, khiến khu chợ Cửa Đông trở thành điểm nóng du lịch dành cho giới trẻ đến chụp ảnh check-in và thưởng thức món ăn.

Nhóm này vào chợ hoạt động từ năm 2015 đến nay, trong khu chợ Cửa Đông có 17 cánh cửa sắt từng đóng chặt đã được mở lại, trong mỗi một không gian nhỏ có diện tích chỉ khoảng 10 m2, đều ngập tràn cơ hội đổi mới sáng tạo.

 

Nhà cải tiến nghệ thuật Giang Sơn: Tiếp thêm sự phong phú đa dạng cho ngôi thành xưa

Nhà cải tiến nghệ thuật Giang Sơn (Jiang Shan Yi Gai Suo) được thành lập hơn 5 năm nay, dần dần đã trở thành diễn đàn quan trọng của Tân Trúc để quan tâm các vấn đề công cộng của địa phương.

Người sáng lập Trương Đăng Nghiêu (Chang Deng-yao) sinh năm 1984, anh có vẻ bề ngoài chín chắn và một tâm hồn già dặn, yêu thích nghệ thuật, văn hóa, và cũng quan tâm đến những vấn đề về lịch sử, xã hội, môi trường.

Ban đầu khi sáng lập Nhà cải tiến nghệ thuật Giang Sơn, anh Trương Đăng Nghiêu cho biết: “Có nhiều thứ mà tôi cảm thấy hứng thú, nhưng ở Tân Trúc không có, nếu không có thì tôi sẽ tự sáng tạo ra”. “Điều mà chúng tôi làm được đó là đưa những gì không thể tiếp xúc được ở Tân Trúc, thông qua không gian này, giúp người dân Tân Trúc biết được có nhiều hoạt động đa dạng như vậy.”

Kể từ đó khi bạn đến Nhà cải tiến nghệ thuật Giang Sơn thì sẽ được nghe nhạc Jazz hoặc các thể loại âm nhạc thử nghiệm, tham gia hội đọc sách, phát biểu tuyển tập thơ, tham gia tọa giảng, v.v..., dù chỉ là một không gian nho nhỏ, nhưng lại tạo ra một năng lượng rất lớn vượt ngoài trí tưởng tượng.

Anh Trương Đăng Nghiêu cũng biến nơi này trở thành diễn đàn dành cho cư dân địa phương đến tham gia và thảo luận các vấn đề công cộng. Trao đổi giao tiếp là rất quan trọng, anh cho rằng trong giai đoạn quy hoạch nếu có thể để cho càng nhiều người địa phương tham gia thảo luận chính sách công cộng, tạo cho cư dân có một trí tưởng tượng về tương lai, xúc tiến khả năng cùng sáng tạo, sẽ càng làm gia tăng sự đồng cảm của người dân địa phương.

 

Sáng tạo từ cái cũ, trả lại không gian cho người dân

Hãy tới thăm quảng trường cổng thành Cửa Đông vào dịp ngày nghỉ để được trải nghiệm, những gia đình nhỏ mang theo xe đẩy trẻ em đang hưởng thụ bữa ăn của buổi picnic ngoài trời, các em học sinh đang tập nhảy với những điệu nhạc sôi động, trẻ em chạy nhảy, nô đùa tại quảng trường, tiếng cười nói í ới.

Trong không gian hình bầu dục rất dễ chịu thoải mái này, thời trước có đặt tượng đồng của nhân vật chính trị và tháp đồng hồ của tổ chức Lions Club, có vẻ vừa nghiêm túc lại đậm chất chính trị; năm 1999, công trình “Quảng trường Cổng thành Cửa Đông – Trái tim của Tân Trúc” do kiến trúc sư Khưu Văn Kiệt (Jay Chiu) cải tạo, đã một lúc cho dỡ bỏ các kết cấu dư thừa, đồng thời tạo sự liên kết giữa bùng binh vốn bị bít kín, cô lập ở giữa dòng xe cộ với lối đi qua hầm ngầm và công viên dọc theo con hào vốn được sử dụng để bảo vệ thành cổ, ông Khưu Văn Kiệt nói: “Trong thiết kế của tôi đưa dòng di chuyển của người dân thành phố hòa vào với khu thành cổ đậm nét lịch sử, để tạo sự giao thoa giữa cái cũ và cái mới”.

Kể từ đó, người dân thành phố có thể đi thẳng vào di tích, trở thành một bộ phận của di tích; khoảng không gian được đào sâu xuống dưới tạo ra một sân khấu tựa như Đấu trường La Mã, biến không gian của di tích trở thành sân khấu, tại đây người dân có thể thể hiện vai trò của mình, tạo ra lịch sử.

Ở đầu bên kia của thành phố, con lạch Long Ân đã đồng hành với Tân Trúc hơn 300 năm, năm nay nhờ có phần thiết kế nhẹ nhất, nhỏ nhất của nhóm thiết kế Fieldoffice Architectures, đã khiến bóng dáng của con lạch Long Ân thấp thoáng trong thành phố.

“Thành phố này cần có thêm nhiều không gian để đi bộ.”, nhà thiết kế Dư Tại Hựu (Yu Tsai-yu) cho biết. Chính vì vậy họ tôn cao mặt đất, tạo ra một khoảng không gian rộng rãi và san phẳng mặt đường, để đường đi bộ ít nhất rộng 4 mét, để người dân có thể tản bộ và hoạt động một cách tự do, an toàn.

Sau đó kiến trúc sư dùng đường đi bộ để kết nối các ngõ hẻm, các cửa tiệm, các khu phố, trường học vốn bị ngăn cách ở hai bên bởi con lạch.

So với bản đồ cũ của thời kỳ Nhật Bản đô hộ, dòng chảy của con lạch Long Ân hầu như không có thay đổi, đây cũng là nơi đậm nét lịch sử nhất, do đó ông Dư Tại Hựu đã thiết kế khéo léo bằng cách cố gắng tăng thêm cơ hội giao nhau giữa các tuyến đường đi bộ với con lạch, để người dân có thể hiểu thêm về con lạch theo nhiều góc độ.

“Những nhà thiết kế trẻ cố gắng giảm tính vật chất của không gian này xuống tới mức thấp nhất, để khi nhìn vào sẽ cảm thấy thật nhẹ nhàng, thoải mái.” Kiến trúc sư Hoàng Thanh Viễn (Huang Shengyuan) đã giải thích như thế. Và đây chính là không gian thư giãn để giải tỏa sự căng thẳng của cuộc sống đô thị, là một hành lang xanh dành cho mọi người đi dạo, trò chuyện, suy tư, nghỉ ngơi, một mình hưởng thụ những khoảnh khắc thảnh thơi.

Trí tưởng tượng về viễn cảnh của một thành phố không phải chỉ nói suông mà thôi, Tân Trúc – thành phố có lịch sử lâu đời này, vẫn phải dựa vào sức mạnh của một nhóm người nỗ lực gắn kết những sự đối thoại, cùng đổi mới sáng tạo. Một tương lai tốt đẹp hơn, là sự mong đợi chân thành nhất của họ.̣

 

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!