Estetika Metropolitan Jalanan

Kuo Su-jen Menyuntik Seni Dalam Kehidupan
:::

2019 / Februari

Artikel‧Sanya Huang Gambar‧Chuang Kung-ju


從1996年留美歸國後買下第一個藝術藏品——廖洪標的釋迦牟尼立像開始,明年即將60歲的郭淑珍,不但繼續擴充藏品,更修復數間老屋,結合建築美學與藝術推廣,讓美走入更多人的日常生活。以老屋復舊為經、藝術推廣為緯,新舊時空中互動交織,開啟台北城市新美學的另一頁。


Sejak pulang dari Amerika Serikat pada 1996 dan membeli karya seni artistik pertamanya (Sebuah figur Budha Sakyamuni karya Liao Hongbiao), Kuo Su-jen yang beranjak ke usia 60 tahun, tidak hanya terus menambah koleksinya, juga merestorasi bangunan bersejarah, mengombinasikan estetika arsitektur dengan promosi kesenian, agar keindahan hadir di lebih banyak kehidupan manusia. Melalui cara penjalinan yang lama dengan yang baru, Kuo menulis halaman baru bagi estetika metropolitan di Taipei.

Direktur Rich Development Company, Kuo Sujen, dikenal sebagai pecinta seni. Tahun 1996, Kuo mendirikan Yayasan Kuo Mu Sheng dengan dukungan dana dari ayahnya, dan setahun berikutnya, sebuah pusat kesenian didirikan di bawah yayasan tersebut. Beberapa tahun terakhir, Kuo mulai terjun dalam tugas restorasi bangunan tua seperti monumen tingkat kota Taipei Story House, galeri Bloom dan Gallery Life Seeding di Dihua Street, asrama tua National Taiwan University di Wenzhou Street yang dijadwalkan paling cepat dibuka pada akhir tahun, dan bekas kediaman filsuf Thomé H.Fang di Guling Street yang saat ini sedang direnovasi.

 

Gallery Life Seeding Estetika Kehidupan Baru untuk Bekas Kediaman Dokter Kaisar

Berbicara tentang koleksi karya seninya, Kuo Sujen bisa berpanjang lebar. Tapi kalau ditanya tentang cara memilih koleksi, jawaban yang diberikan cukup sederhana: “Saya pilih yang saya suka.” Koleksi Kuo sudah memenuhi tiga kamar besar, dan mayoritas disimpan dengan teliti di kotak brokat.

Liu Wen-liang, suami Kuo dan CEO Yayasan Kuo Mu Sheng, menerangkan mengapa mereka membuka Gallery Life Seeding di Dihua Street. “Ia ingin sekali bisa memiliki ruang promosi keseniannya sendiri,” tutur Liu.

Galeri yang dibuka pada Desember 2016 itu terletak dalam sederetan toko di sebuah bangunan panjang yang dulunya adalah kediaman Huang Zi-cheng, seorang dokter untuk kaisar terakhir Dinasti Qing, Puyi. Dibangun kembali menjadi ruangan untuk seni kehidupan oleh Kuo, galeri tersebut dibagi menjadi tiga bagian – yang pertama khusus memamerkan dan menjual karya seni dan kerajinan, yang kedua menjual biji kopi yang dipanggang dalam pot tembikar, dan yang ketiga sebuah rumah minum yang secara tak berkala ditransformasi menjadi lokasi pameran bagi seniman Taiwan.

Desember tahun lalu, pihak galeri mengundang perangkai bunga untuk memamerkan keahliannya dengan menggunakan guci dan pot tembikar Shih Chiyao, telah menyemarakkan suasana ruang pameran yang konservatif, senada dengan prinsip estetika Kuo untuk “Menghidupkan seni.” Kuo mengambil sebuah cangkir biru dan mempertunjukkan bagaimana retakan menyebar di permukaan ketika cangkir kena air. Saat diisi air dengan suhu berlainan, cangkir berwarna biru pekat itu menampilkan warna berlainan, bagaikan pecahan yang menimbulkan banyak bayangan cahaya.

“Bahan untuk membuat tembikar Shih Chi-yao sangat murni, tidak mengandung logam apapun. Ambil contoh cangkir ini, glasirnya terbuat dari batu giok alami dari Hualien, warna dan keterampilan seninya sangat unik,”ujar Kuo.

 

Salon Seni Bloom di Tepi Sungai Tamsui

Kuo Su-jen menjadi cemas setelah menunggu tiga tahun untuk mendapatkan izin pengelolaan Gallery Life Seeding dari Pemerintah Kota Taipei. Suatu hari, ia berjalan-jalan ke arah lain dari Dihua Street dan menaiki lantai dua di suatu bangunan panjang. Memandang ke bawah, Kuo melihat potensi untuk membangun sebuah ruang besar dengan cara menggabungkan 10 toko. Februari 2015, Bloom terlahir, lebih awal dari Gallery Life Seeding.

Di sini, Kuo menjual karya seniman muda dan menawarkan kesempatan bagi mereka untuk mampu menangani beban kehidupan dengan berkreasi, dan pada saat yang sama membawa semangat muda ke Bloom.

“Kami bukan orang sangat kaya, maka tidak bisa membeli karya seni dengan harga selangit. Tapi kami masih cukup mampu untuk mengoleksi karya yang kami sukai, dan memberi dukungan lebih besar bagi kaum muda untuk terus berkreasi,” kata Liu Wen-liang. “Semuanya akan bermakna kalau kita menemukan satu seniman besar dari 10.000 orang. Bukan semua orang bisa menjadi seniman besar, tapi ruangan seperti Bloom menawarkan kesempatan bagi kesenian untuk memasuki kehidupan manusia. Melalui waktu panjang, standar kesenian keseluruhan pasti bisa ditingkatkan.”

“Sejak Bloom resmi dibuka, kami telah menerima banyak sekali proposal pameran dari seniman muda, dan jadwal pameran dengan cepat dipastikan,” ujar Kuo.

Jadi, mengapa seniman muda suka mengadakan pameran di Bloom? “Untuk memamerkan karya di museum atau ruang pameran, seorang seniman harus memiliki reputasi tertentu. Kalau lokasinya di galeri, karya yang dipamerkan harus berpotensi terjual.” Tapi di Bloom, tegas Kuo, tidak ada restriksi tersebut, dan karya seniman muda bahkan sering laris terjual, maka terjalinlah suatu kepercayaan antara seniman dan pihak galeri.

 

Taipei Story House Kelas Kesenian

Dibangun pada 1913 di Yuanshan yang terletak di tepi selatan Sungai Keelung, hak pengelolaan Taipei Story House diserahkan kembali pada Pemerintah Kota Taipei pada 2015 dan kemudian ditawarkan kepada publik. “Teman abangku sedang mencari tempat untuk memamerkan porselin Eropa dan berencana menggunakan nama yayasan untuk memohon izin mendirikan suatu ruang pameran di Taipei Story House,”jelas Kuo. “Akhirnya kita pikir, daripada meminjamkan nama kepada orang lain, lebih baik kita sendiri yang memohon.”

Sekitar waktu ini, Kepala Kantor Dagang Turki di Taipei Ismet Erikan mengetahui kabar bahwa Kuo telah meraih hak pengelolaan Taipei Story House. Erikan dan Kuo yang memang sudah saling mengenal karena unsur kesenian, sama-sama mengoordinasikan pameran “Jiwa Tangan: Kilim dan Keramik dari Turki” pada September 2016. Selain karpet kilim dan kesenian keramik khas Turki, pameran tersebut juga menampilkan pertunjukan kesenian keramik oleh perajin dari Turki, ceramah budaya Turki dan acara “Bazaar” ala Turki.

“Kami harap bisa mengelola dengan standar museum, dan salah satu bagian darinya adalah tidak mengabaikan pengajaran estetika,” tutur ketua Departemen Pameran Taipei Story House Wang Ya-ting. Sebagai contoh, lanjut Wang, saat berlangsungnya event “Story of Majolica” (Kisah Majolica), pihak departemen menyiapkan sebuah kit DIY pembuatan ubin majolica, bermaksud membantu pengunjung lebih mudah mengerti proses manufaktur ubin gaya Victoria itu melalui pengalaman tangan pertama.

Kehidupan manusia tak bisa luput dari produk materi. Kuo Su-jen berpendapat, jika bisa memilih, setiap orang akan memilih barang-barang yang punya nilai seni. Untuk kasus kilim dan keramik, orang-orang tidak hanya memakai karpet anyaman agar menjadi lebih hangat, juga tidak hanya menggunakan tembikar untuk menampung makanan dan minuman. Kombinasi kesenian, warna dan desain dalam proses pembuatannya adalah mikrokosmos kehidupan dan kebudayaan Turki.

Materi berwujud membawa serta masa lalu tak berwujud, dan berfungsi sebagai ekstensi memori serta media budaya. Mungkin juga mengandung aspirasi untuk masa depan.

 

Bayangan Seorang Filsuf : Bekas Kediaman Thomé H. Fang & Rumah Tua Wenzhou Street

Dadaocheng adalah suatu zona komersial dengan rasio luas lantai yang relatif tinggi, maka rumah tua memiliki ruang surplus untuk dijual setelah renovasi diselesaikan. Inilah insentif yang diberikan untuk restorasi bangunan bersejarah, dan Gallery Life Seeding adalah salah satu yang mendapatkan keuntungan darinya.

Terlibatnya Kuo dalam merenovasi bangunan tua berawal dari suatu insiden di luar dugaan yang mengesankan. Ia sedang mempertimbangkan membeli tanah surplus ketika menemukan keindahan rumah tua di Dadaocheng, yang akhirnya mendorong terlahirnya Gallery Life Seeding.

Setelah itu, dalam suatu proyek konstruksi di Heping West Road, Kuo tertarik pada sebuah bangunan tua yang hampir runtuh di Guling Street yang terletak tepat di belakang situs konstruksi. Ia diberitahu bahwa ini adalah bekas kediaman Thomé H. Fang, seorang filsuf besar yang dianggap sebagai guru negara, yang konon sering diminta nasehatnya oleh mendiang presiden Chiang Kaishek. Kuo, yang beberapa tahun ini tekun mempelajari Buddhisme, juga sangat tertarik pada penelitian Buddhis hasil belajar mandiri dari Fang. Ia akhirnya memutuskan merestorasi bekas kediaman Fang.

Melalui kontak dengan National Taiwan University, selaku pihak yang memiliki hak properti atas kediaman Fang, Kuo juga menemukan sejumlah bangunan asrama tua di sepanjang Wenzhou Street dan Heping East Road yang sangat membutuhkan perhatian serta peremajaan. Khususnya, ia suka sekali pada tujuh batang pohon pinus, hijau dan mewah, yang tumbuh tidak jauh darinya.

Tidak lama kemudian, Kuo berhasil meraih hak untuk menangani restorasi bangunan-bangunan tua itu melalui program rehabilitasi-operasi-transfer (ROT). Situs tersebut dijadwalkan dibuka pada akhir tahun, dan menurut rencana, akan menjadi suatu museum Buddhis Theravada dan lokasi ceramah Buddhisme.

 

Cerita Melalui Ruang Duet antara Bangunan dan Seni

Merestorasi dan mempreservasi bangunan tua, di saat yang sama mempromosikan kesenian, membutuhkan investasi modal yang cukup signifikan. Putrinya yang berusia 17 tahun menjadi khawatir dan bertanya, “Bu, apakah suatu hari nanti uangmu akan habis?”

“Tidak ada gunanya memiliki terlalu banyak uang,” jawab Kuo. “Saya suka. Saya bersedia. Maka saya pun melakukannya.”

Dengan prinsip itu, Kuo selalu teliti dalam pengoperasian sehari-hari, beradaptasi sesuai kebutuhan yang tercatat dalam laporan keuangan harian, dan mengalokasikan sumber dengan cara fleksibel. Misalnya, Kuo mengkhususkan sebuah ruang di Bloom untuk menjual karya kerajinan dari manca negara untuk menunjang pendapatan, termasuk karpet dan keramik motif lukisan tangan dari Turki yang menjadi populer dalam pameran “Jiwa Tangan” di Taipei Story House.
Kuo tidak pernah menerangkan persis tentang apa yang membuatnya tertarik pada karya seni sepanjang puluhan tahun ini. “Saat menikmati keindahan suatu karya seni, saya melupakan semua kesusahanku,” katanya.

Jadi, apa yang Kuo inginkan andaikata ia bisa melakukan apa saja? “Kalau bisa, saya hendak membangun sebuah museum seperti Museum Miho, di Yangmingshan,” kata Kuo. Terletak di Koka, Jepang, Museum Miho adalah rumah bagi sekitar 2.000 karya seni dari organisasi Shumei. Mungkin saja, di suatu ruang yang dipenuhi tatanan geometris seluas itu, koleksi seni milik Kuo baru bisa keluar dari kotak pelindungnya dan dipamerkan untuk dinikmati dunia. Sebagaimana bangunan-bangunan tua yang direnovasi dan direvitalisasi Kuo, tidak hanya ruang fisiknya yang direparasi, ini juga suatu penampilan sensibilitas artistik yang telah memulihkan kejayaan kisah dan sejarah yang terpendam.

 

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

สุนทรียศาสตร์แห่งเมืองตามตรอกซอกซอย

กัวสูเจิน นำเอาศิลปะเข้ามาสู่ชีวิตประจำวัน

บทความ‧หวงสูจือ รูปภาพ‧จวงคุนหรู คำแปล‧รุ่งรัตน์ แซ่หยาง

從1996年留美歸國後買下第一個藝術藏品——廖洪標的釋迦牟尼立像開始,明年即將60歲的郭淑珍,不但繼續擴充藏品,更修復數間老屋,結合建築美學與藝術推廣,讓美走入更多人的日常生活。以老屋復舊為經、藝術推廣為緯,新舊時空中互動交織,開啟台北城市新美學的另一頁。


นับตั้งแต่เดินทางกลับจากสหรัฐอเมริกา และซื้องานศิลปะชิ้นแรกในปี 1996 ซึ่งก็คืองานประติมากรรมพระศากยมุนีปางยืน ผลงานของอาจารย์เลี่ยวหงเปียว (Sakyamuni Buddha by Liao Hongbiao) ปีหน้านี้ คุณกัวสูเจิน (郭淑珍) อายุจะครบ 60 ปีแล้ว ตลอดช่วงที่ผ่านมา ของสะสมของคุณกัวนับวันจะมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังทำการซ่อมแซมบ้านเก่าๆ อีกจำนวนไม่น้อย ด้วยการส่งเสริมให้นำเอาไอเดียด้านสุนทรียศาสตร์และสถาปัตยกรรมมาผสมผสานเข้าด้วยกัน ทำให้ความงามเหล่านี้สามารถก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของหลายๆ คน ผ่านการบูรณะอาคารบ้านเรือนเก่าแก่ที่ใช้เป็นฐานในการต่อยอดไปสู่การส่งเสริมงานศิลปะ การผสมผสานระหว่างความใหม่และเก่าได้อย่างลงตัวนี้จึงเปรียบเสมือนเป็นการเปิดศักราชใหม่ให้กับ
สุนทรียศาสตร์ของกรุงไทเป

 

คุณกัวสูเจิน ประธานบริษัท Rich Development Inc. เป็นผู้ที่รักงานศิลปะเป็นอย่างมาก หลังจากคุณพ่อออกทุนให้ก่อตั้งมูลนิธิกัวมู่เซิง (Kuo Mu Sheng Foundation) ขึ้นในปี 1996 ในปีถัดมาก็ได้มีการจัดตั้งศูนย์ศิลปะที่อยู่ภายใต้การดูแลของมูลนิธิแห่งนี้ ในระยะหลังมานี้ ทางมูลนิธิยังได้รับงานซ่อมแซมและบริหารการใช้งานอาคารเก่าแก่จำนวนไม่น้อย เช่น Taipei Story House ที่ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของกรุงไทเป Bloom และ Gallery Life Seeding ที่อยู่บนถนนตี๋ฮั่วเจีย รวมไปจนถึงหอพักเก่าของมหาวิทยาลัย National Taiwan University ที่ตั้งอยู่บนถนนเวินโจวเจีย และบ้านพักบนถนนกู๋หลิ่งเจียของอาจารย์ฟางตงเหม่ย (Thomé H. Fang) นักปรัชญาชื่อดัง

 

Gallery Life Seeding - จากบ้านพักหมอหลวงกลายมาเป็นหอศิลป์ชั้นนำ

เมื่อเราพูดถึงงานศิลปะ คุณกัวสูเจินจะมีเรื่องราวมาสนทนากับเราได้อย่างมากมายไม่รู้จบ แต่เมื่อถูกถามว่า คุณกัวมีวิธีคัดเลือกงานศิลปะมาสะสมอย่างไร คำตอบที่ได้มานั้นกลับเป็นอะไรที่เรียบง่ายเป็นอย่างมาก “ก็เอาของที่ชอบ” จึงทำให้คุณกัวมีของสะสมวางอยู่เต็ม 3 ห้องใหญ่ แม้ว่าส่วนใหญ่จะถูกเก็บอยู่ในกล่องผ้าไหมก็ตาม

การที่มีโอกาสได้ค้นพบ Gallery Life Seeding ที่ตั้งอยู่บนถนนตี๋ฮั่วเจีย ตอนที่ 1 ก็เพียงเพราะ “อยากได้พื้นที่ของตัวเองเพื่อใช้ในการส่งเสริมงานศิลปะ” คุณหลิวเหวินเหลียง (劉文良) สามีของคุณกัวสูเจิน ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการบริหารมูลนิธิกัวมู่เซิง (郭木生文教基金會) ได้เล่าให้ฟังถึงความคิดของภรรยา

Gallery Life Seeding ซึ่งเปิดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม 2016 เป็นเพียงส่วนหนึ่งของตึกแถวที่ตั้งเรียงรายอยู่บนถนน เดิมทีที่นี่เป็นบ้านพักของ นพ.หวงจื่อเจิ้ง (黃子正) ซึ่งเป็นนายแพทย์ประจำพระองค์ของฮ่องเต้ปูยี แต่หลังจากที่คุณกัวสูเจินทำการปรับปรุงใหม่ ก็ได้กลายมาเป็นพื้นที่สำหรับงานศิลปะในชีวิตประจำวัน พื้นที่ชั้น 1 ถูกแบ่งเป็น 3 ตอนตามลักษณะของอาคาร คือ ส่วนงานศิลปะที่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน ส่วนคั่วเมล็ดกาแฟด้วยหม้อเซรามิกและห้องชากับส่วนจัดแสดง ซึ่งมีการจัดแสดงผลงานของศิลปินไต้หวันอยู่เป็นระยะ

ในเดือนธันวาคมของปีที่ผ่านมา มีการจัดนิทรรศการโถและแจกันเซรามิกของอาจารย์ซือจี้เหยา (施繼堯) โดยเชิญให้นักจัดดอกไม้มาทำการออกแบบและจัดดอกไม้ประกอบเครื่องเซรามิกของ อ.ซือ  ทำให้บรรยากาศส่วนจัดแสดงที่เคยดูเคร่งครึมเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอันสดใส ซึ่งเป็นแนวคิดทางสุนทรียศาสตร์ในการ “นำเอาศิลปะมาสู่ชีวิตประจำวัน” ของคุณกัวสูเจินได้อย่างเหมาะเจาะ

คุณกัวได้นำเอาชามสีน้ำเงินสำหรับดื่มชาออกมาให้เราได้ชม ในทันทีที่ชามใบนี้ได้สัมผัสกับน้ำ จะปรากฏลายเหมือนน้ำแข็งร้าว และหากใส่น้ำที่มีอุณหภูมิแตกต่างกัน สีของชามจะอ่อนเข้มเปลี่ยนแปลงไปด้วย ทำให้ชามที่ไร้ชีวิตใบนี้ ดูแล้วราวกับมีชีวิตหายใจได้ทีเดียว

“เครื่องเซรามิกของ อ.ซือจี้เหยา ใช้วัสดุที่มาจากธรรมชาติ และไม่มีการใช้โลหะหนักใดๆ ทั้งสิ้น อย่างชามใบนี้ สิ่งที่นำมาใช้ในการเคลือบนั้นได้มาจากหินหยกในแถบฮัวเหลียน ซึ่งไม่เพียงแต่จะเป็นของธรรมชาติ หากแต่สีสันและงานฝีมือ ยังมีเอกลักษณ์ที่แปลกตาด้วย” คุณกัวสูเจินกล่าว

 

Bloom - หอศิลป์อันสุนทรีย์ริมแม่น้ำตั้นสุ่ย

ในช่วง 3 ปีที่ต้องรอใบอนุญาตเปิดดำเนินการของ Gallery Life Seeding จากกรุงไทเปนั้น คุณกัวสูเจิน ซึ่งเป็นคนราศีสิงห์ก็เกิดอาการร้อนรนจนอยู่ไม่ติด มีอยู่วันหนึ่ง คุณกัวได้ไปเดินบนระเบียงชั้นสองที่ทอดยาวไปตามตัวอาคารที่อยู่ติดกัน 10 หลัง เมื่อมองไปเห็นพื้นที่อันโอ่โถงเช่นนี้ ทำให้คุณกัวสูเจินอดใจไม่ได้ ส่งผลให้ Bloom ถูกก่อตั้งขึ้นมา ก่อนจะมี Gallery Life Seeding เสียอีก

คุณกัวใช้พื้นที่ของ Bloom ในการจำหน่ายผลงานของศิลปินรุ่นใหม่ เพื่อให้พวกเขาเหล่านี้มีเวทีแสดงความคิดสร้างสรรค์ได้อย่างเต็มที่ และเปิดโอกาสให้มีรายได้จากการจำหน่ายผลงานของตัวเองเพื่อนำมาใช้ในการเลี้ยงชีพ อันถือเป็นการช่วยให้เส้นทางในการทำงานศิลปะของพวกเขาเหล่านี้ไม่ต้องสะดุดลง

คุณหลิวเหวินเหลียงบอกกับเราว่า “เราไม่ใช่มหาเศรษฐี จึงไม่สามารถซื้องานศิลปะราคาแพงๆ แต่เรายังพอมีความสามารถอยู่บ้างในการซื้อผลงานที่ตัวเองชื่นชอบมาเก็บสะสมไว้ และยังสามารถให้การสนับสนุนคนรุ่นใหม่ ได้มีโอกาสแสดงฝีมือในการสร้างสรรค์ผลงานของตัวเอง” นอกจากนี้ คุณกัวยังเสริมอีกว่า “ขอเพียงมี 1 ในหมื่นคนที่ประสบความสำเร็จกลายเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง ทุกอย่างที่ทุ่มเทลงไปก็คุ้มค่าแล้ว หรือหากแม้พวกเขาจะไม่ได้มีโอกาสกลายเป็นศิลปินระดับอาจารย์ ก็ยังสามารถมีช่องทางแบบ Bloom ในการนำเอางานศิลปะเข้าไปสู่ชีวิตของคนได้มากมาย ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปนานๆ เข้า ก็จะทำให้ผู้คนมีบรรทัดฐานทางศิลปะที่สูงขึ้นตามไปด้วย ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีเหมือนกันมิใช่หรือ”

“หลังการเปิดตัวของ Bloom เราได้รับการติดต่อจากศิลปินรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อย ยื่นเสนอแผนการจัดนิทรรศการกับเรา ทำให้พื้นที่ของ Bloom ถูกจองจนคิวเต็มภายในเวลาไม่นาน” อะไรที่ทำให้เหล่าศิลปินรุ่นใหม่อยากมาเปิดนิทรรศการที่ Bloom กันนะ? คุณกัวสูเจินบอก “ต้องเป็นคนที่มีชื่อเสียงจึงจะสามารถเปิดนิทรรศการในหอศิลป์หรือศูนย์นิทรรศการได้ หากอยากเข้าไปจัดแสดงในแกลอรี่ ผลงานก็ต้องมีจุดขาย” แต่ Bloom ไม่ได้มีข้อจำกัดเช่นนี้ ประกอบกับการที่ผลงานของศิลปินหลายคนถูกซื้อไปเป็นของสะสมหลังจากจัดแสดงที่นี่ ทำให้ Bloom และกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเป็นอย่างมาก

 

Taipei Story House - ห้องเรียนศิลปะบนเชิงเขาหยวนซาน

Taipei Story House (TSH) สร้างขึ้นในปีค.ศ.1913 ตั้งอยู่ริมฝั่งด้านใต้แม่น้ำจีหลง ในบริเวณเชิงเขาของภูเขาหยวนซาน ในปีค.ศ.2015 หลังจากที่สิทธิ์ในการบริหารกลับมาอยู่ในมือของกรุงไทเป ได้มีการเปิดประมูลให้เอกชนรับสัมปทานไปบริหารงาน “ตอนแรกเพื่อนของพี่ชายอยากจะหาพื้นที่จัดแสดงเครื่องเซรามิกจากยุโรป จะยืมชื่อของมูลนิธิไปขอใช้พื้นที่ต่อ Taipei Story House” คุณกัวสูเจินเสริมว่า “หากจะให้คนอื่นยืมชื่อ มิสู้เราไปขอใช้เองเลยจะไม่ดีกว่าหรือ”

หลังจากนั้น Mr. Ismet Erikan ผู้แทนประเทศตุรกีประจำไต้หวัน ซึ่งรู้จักกับคุณกัวสูเจินมานานหลายปี มีความชอบงานศิลปะเหมือนกันได้ทราบว่า คุณกัวคือผู้ที่ได้สิทธิ์ในการบริหารพื้นที่ของ Taipei Story House จึงได้ติดต่อกับคุณกัวร่วมกันจัดนิทรรศการงานหัตถศิลป์ของตุรกีขึ้นที่นี่ในเดือนกันยายน ค.ศ.2016 นอกจากมีการจัดแสดงศิลปะการทอพรมที่เรียกว่า Kilim ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของตุรกีแล้ว ยังมีการนำเอาเครื่องเซรามิกมาร่วมจัดแสดงด้วย โดยเชิญช่างเซรามิกจากตุรกีมาทำการสาธิตในงาน พร้อมทั้งจัดงานสัมมนาและตลาดนัดสินค้าตุรกีขึ้น ซึ่งผลการจัดงานก็ถือว่าเป็นที่น่าพอใจเป็นอย่างยิ่ง

คุณหวังหย่าถิง (王亞婷) หัวหน้าส่วนจัดนิทรรศการของ Taipei Story House บอกว่า “เราตั้งความหวังไว้ว่าจะบริหารพื้นที่ของที่นี่ให้เหมือนกับเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง” แต่การจะไปให้ถึงจุดนั้น สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจละเลยคือ การให้ความรู้ด้านศิลปะกับคนทั่วไป เช่น ในการจัดนิทรรศการ “Story of Majolica”  ทาง TSH ได้จัดทำชุด DIY ของกระเบื้อง Majolica ขึ้น เพื่อให้ผู้ที่มาเข้าชมงานได้มีโอกาสรู้จักกับงานศิลปะบนแผ่นกระเบื้องในยุควิกตอเรียมากขึ้น ผ่านการทำขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง

ชีวิตของคนเราหลีกหนีไม่พ้นสิ่งของต่างๆ หากเลือกได้ คุณกัวสูเจินเห็นว่า ต้องเลือกใช้สิ่งของที่มีความสวยงาม มีความเป็นศิลปะอยู่ในตัว ตัวอย่างเช่น พรม Kilim และเครื่องเซรามิก สะท้อนว่ามนุษย์ไม่ได้ต้องการใช้พรมแค่เพื่อเพิ่มความอบอุ่น หรือใช้ใส่อาหารเท่านั้น งานฝีมือที่ใช้ในการทำสิ่งเหล่านี้ รวมถึงลวดลายต่างๆ ต่างก็ถือเป็นภาพย่อส่วนของวัฒนธรรมตุรกีและชีวิตประจำวันของพวกเขา

สิ่งของที่มีรูปลักษณ์มักจะแฝงไปด้วยคุณค่าแห่งกาลเวลาที่มองไม่เห็น หากแต่มันคือการสืบทอดของความทรงจำ และยังเป็นสื่อกลางของวัฒนธรรม แถมในบางครั้งยังเป็นความคาดหวังสำหรับอนาคตด้วย

 

บ้านพักของ อ.ฟางตงเหม่ยและอาคารเก่าแก่บน ถ.เวินโจวเจีย - เงาแห่งปรัชญาที่ถูกเปิดตัวอีกครั้ง

อาคารในแถบต้าเต้าเฉิงเป็นอาคารพาณิชย์ จะมีอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (Floor Area Ratio : FAR) ค่อนข้างสูง หลังการบูรณะซ่อมแซมแล้ว ก็ยังมีพื้นที่มากพอสำหรับการขายต่อ ทำให้มีแรงจูงใจสูงในการอนุรักษ์อาคารเก่าๆ ไว้ ซึ่ง Gallery Life Seeding ก็ได้รับอานิสงส์จากนโยบายการชดเชยด้าน FAR ที่มีขึ้นเพื่ออนุรักษ์อาคารเก่าแก่บนถนนแห่งประวัติศาสตร์สายนี้

สำหรับคุณกัวสูเจินแล้ว การที่มีโอกาสได้มาทำงานบูรณะอาคารเก่าแก่และนำความคึกคักกลับมาสู่ถนนสายนี้นั้น ถือเป็นอะไรที่ “บังเอิญ” เป็นอย่างมาก ในตอนแรกคุณกัวมีแผนจะสร้างอาคารใหม่ซึ่งจำเป็นต้องซื้อพื้นที่ FAR ก่อนจะพบว่าในบริเวณต้าเต้าเฉิงมีอาคารเก่าแก่ที่มีความน่าสนใจหลายแห่ง ตัวอย่างเช่น อาคารที่กลายมาเป็น Gallery Life Seeding นั้น เป็นที่สะดุดตาคุณกัวด้วยความที่เป็นอาคารในแบบ 3 ตอน ตามแบบลักษณะของบ้านโบราณ ให้ความรู้สึกในแบบย้อนยุคที่ยอดเยี่ยมมาก และในตอนที่ทำการผลักดันโครงการและมีเลขที่บ้านอยู่บนถนนเหอผิงตะวันตก ได้มีโอกาสพบเห็นบ้านเก่าๆ ที่ใกล้จะผุพัง ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังของโครงการบนถนนกู๋หลิ่งเจีย มีคนบอกกับคุณกัวว่า นี่ก็คือบ้านพักเก่าของอาจารย์ฟางตงเหม่ย (Thomé H. Fang) ซึ่งต่อมาภายหลังจึงได้ทราบว่า อ.ฟางตงเหม่ยไม่เพียงแต่จะเป็นนักปรัชญาระดับปรมาจารย์เท่านั้น หากแต่ยังได้รับการยกย่องให้เป็นราชครูด้วย โดยในสมัยก่อน เมื่อครั้งประธานาธิบดีเจียงไคเช็คยังมีชีวิตอยู่ ได้เดินทางมาเยี่ยมคารวะเพื่อขอรับคำแนะนำจาก อ.ฟางอยู่หลายครั้ง อีกทั้งการที่ อ.ฟางได้ทำการศึกษาค้นคว้าพระไตรปิฎกอย่างลึกซึ้ง ทำให้คุณกัวสูเจินที่ในระยะหลังมานี้ให้ความสนใจศึกษาธรรมะอยู่แล้ว เกิดความรู้สึกผูกพันขึ้นอย่างบอกไม่ถูก จึงตัดสินใจที่จะทำการบูรณะปฏิสังขรณ์บ้านพักเก่าของ อ.ฟางตงเหม่ยขึ้นมา เพื่อคนรุ่นหลังได้มีโอกาสรู้จักเรื่องราวของนักปรัชญาระดับตำนานท่านนี้อีกครั้ง

ทั้งนี้ จากการที่กรรมสิทธิ์ในบ้านพักเก่าของ อ.ฟางตงเหม่ย ถือเป็นของมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (NTU) และหลังจากที่คุณกัวสูเจินได้ทำการติดต่อไปมาหาสู่กับ NTU บ่อยครั้งเข้า ก็ได้มีโอกาสพบเห็นว่า อาคารหอพักเก่าของทางมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในแถบถนนเวินโจวเจียและถนนเหอผิงตะวันออก ตอนที่ 1 จำเป็นต้องได้รับการบูรณะซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน ซึ่งในจำนวนนี้ บริเวณสวนด้านข้างของอาคารเก่าแห่งหนึ่งได้ปลูกต้นสนเก่าแก่ไว้ 7 ต้น ทำให้บริเวณสวนมีความเขียวชอุ่มเป็นอย่างมาก และเป็นอะไรที่ดึงดูดคุณกัวเป็นอย่างยิ่ง จึงได้ตัดสินใจขอสัมปทานเพื่อให้ได้สิทธิ์ในการบริหารพื้นที่ และหลังทำการบูรณะซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว อาคารแห่งนี้จะเปิดให้บริการต่อสาธารณชนภายในสิ้นปีนี้ โดยในชั้นนี้ได้วางแผนไว้ว่า จะนำมาใช้เป็นหอศิลป์จัดแสดงศิลปะพุทธศาสนาเถรวาทโบราณ พร้อมทั้งจัดบรรยายและสัมมนาทางด้านพุทธศาสตร์และปรัชญาด้วย

 

ใช้พื้นที่ในการเล่าเรื่องราว - บทบรรเลงคู่ขนานระหว่างศิลปะกับสถาปัตยกรรม

การบริหารดูแลและบูรณะซ่อมแซมอาคารเก่าแก่ควบคู่ไปกับการส่งเสริมงานศิลปะจำเป็นจะต้องใช้เงินลงทุนในจำนวนไม่น้อย ทำให้บุตรสาวซึ่งมีอายุเพียง 17 ปี เคยสอบถามคุณแม่ด้วยความกังวลว่า “คุณแม่ เงินจะหมดหรือเปล่า” คุณกัวสูเจินบอกว่า “มีเงินมากเกินไปก็เปล่าประโยชน์ อะไรที่ชอบทำและอยากจะทำ ก็ทำไปเลย”

แม้จะปรับตัวได้ง่าย แต่ก็ไม่ปล่อยปละละเลยในด้านการบริหารงาน ในทุกๆ วัน คุณกัวสูเจินจะอ่านรายงานต่างๆ อย่างละเอียดด้วยตัวเอง ก่อนจะทำการผนวกทรัพยากรทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นในการนำพื้นที่มาใช้งาน เช่น มีการกันพื้นที่ส่วนหนึ่งของ Bloom ไว้สำหรับนำเอาสินค้าขายดีจากนิทรรศการหัตถศิลป์ของตุรกี เช่น พรม Kilim หรือเครื่องเซรามิกแบบย้อนยุคมาวางขายด้วยเพื่อเพิ่มรายได้

คุณกัวสูเจินไม่เคยพูดตรงๆ ว่า ตัวเองได้พบเห็นอะไรในงานศิลปะจนทำให้ยอมทุ่มเททุกอย่างไปกับมันตลอดช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา คุณกัวบอกแต่เพียงว่า  “เมื่อยืนอยู่ตรงหน้างานศิลปะ ได้มองมัน ได้ชื่นชมความงามของมัน ทำให้ลืมไปหมดเลยว่า ตัวเองมีความกังวลใจอะไรอยู่”

เราจึงถามคุณกัวสูเจินว่า หากไม่ต้องคำนึงถึงสภาพความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร? คุณกัวตอบกลับมาว่า “หากเป็นไปได้ ในอนาคตก็อยากจะสร้างพิพิธภัณฑ์แบบ Miho Museum ขึ้นสักแห่งบนภูเขาหยางหมิงซาน” พิพิธภัณฑ์ Miho Museum ซึ่งออกแบบโดยอาจารย์เป้ยอวี้หมิง (I.M. Pei) สถาปนิกชื่อดังระดับโลก เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใช้เก็บรักษางานศิลปะซึ่งเป็นของสะสมล้ำค่าของตระกูลฮิเดอากิมากกว่า 2,000 ชิ้น บางทีในสถานที่ที่มีความกว้างขวางแบบเดียวกันนั้น อาจจะเพียงพอให้ของสะสมอันล้ำค่าของคุณกัวสูเจินที่มีอยู่เป็นจำนวนมากได้มีโอกาสออกมาจากกล่องผ้าไหมเพื่อชื่นชมโลกภายนอกกันอย่างพร้อมหน้า ก็เหมือนกับเหล่าอาคารเก่าแก่ที่ผ่านการบูรณะจากคุณกัว ที่ไม่เพียงแต่จะได้รับการซ่อมแซมทางกายภาพจนกลับมาอยู่ในสภาพอันสมบูรณ์ หากแต่ยังเป็นการแสดงให้เห็นถึงสุนทรียภาพของการผสมผสานอย่างลงตัวระหว่างศิลปะกับงานบริหาร ทำให้ตำนานและเรื่องราวที่เคยถูกลบเลือนไปตามกาลเวลาได้มีโอกาสกลับมาส่องแสงอันเจิดจรัสสู่สายตาของพวกเราใหม่อีกครั้ง 

Thẩm mỹ đô thị nơi cuối phố

Kuo Su Jen đưa nghệ thuật đi vào cuộc sống

Bài viết‧Huang Shu Zi Ảnh‧Zuang Kun Ru Biên dịch‧Lệ Phương

從1996年留美歸國後買下第一個藝術藏品——廖洪標的釋迦牟尼立像開始,明年即將60歲的郭淑珍,不但繼續擴充藏品,更修復數間老屋,結合建築美學與藝術推廣,讓美走入更多人的日常生活。以老屋復舊為經、藝術推廣為緯,新舊時空中互動交織,開啟台北城市新美學的另一頁。


Sau khi bà Kuo Su Jen (Quách Thục Trân) từ Hoa Kỳ trở về Đài Loan vào năm 1996, bà bắt đầu mua bộ sưu tập nghệ thuật đầu tiên bức tượng đứng Phật Thích Ca Mâu Ni của Liao Hong Biao, sang năm bà sẽ tròn 60 tuổi, không những tiếp tục mở rộng bổ sung cho bộ sưu tập mà còn sửa chữa lại vài căn nhà cũ, kết hợp với thẩm mỹ kiến trúc và quảng bá nghệ thuật, để cho vẻ đẹp hòa quyện vào cuộc sống hàng ngày của nhiều người hơn. Dùng nhà cũ đã được trùng tu để làm kinh độ, dùng việc quảng bá nghệ thuật để làm vĩ độ, giúp cho không gian mới và cũ tương tác và đan xen vào nhau, mở ra một trang mới về thẩm mỹ đô thị Đài Bắc.

 

Bà Kuo Su Jen - Chủ tịch hội đồng quản trị công ty xây dựng Li Qi (Lực Lân) là một người rất đam mê nghệ thuật, năm 1996, bà đã mời cha của mình tài trợ thành lập Quỹ văn hóa giáo dục Kuo Mu Sheng, một năm sau lại thành lập Trung tâm nghệ thuật thuộc Quỹ văn hóa giáo dục Kuo Mu Sheng, trong những năm gần đây, bà còn vận hành, sửa chữa một số nhà cũ : Nhà kể chuyện Đài Bắc- di tích của thành phố Đài Bắc, phòng trưng bày nghệ thuật The Galleries Bloom và Galary Life Speeding ở đường Di Hua (Địch Hóa), dự kiến nhanh nhất là cuối năm nay sẽ công khai tòa kiến trúc lịch sử Ký túc xá công cộng trường đại học quốc gia Đài Loan nằm ở đường Wenzhou, và ngôi nhà cũ của Thomé H. Fang, bậc thầy triết học ở phố Qiling đang được sửa chữa.

 

Galary Life Speeding – Thẩm mỹ cuộc sống mới tại ngôi nhà cũ của bác sĩ cung đình

  Nói về tác phẩm nghệ thuật, bà Kuo Su Jen quá ư rành rẽ, nhưng nếu hỏi bà cách chọn lựa bộ sưu tập, câu trả lời của bà rất là đơn giản: “Thì thích, thế thôi”. Bộ sưu tập của bà để đầy 3 ngôi nhà, đa phần là được để trong hộp gấm.

 Sở dĩ tìm thấy “Galry Life Speeding” ở đoạn 1 đường Di Hua cũng là vì “Bà ấy thật sự quá mong muốn sở hữu một không gian riêng để quảng bá nghệ thuật”, ông Liu Wen-Liang, giám đốc điều hành Quỹ văn hóa giáo dục Kuo Mu Sheng, cũng là chồng bà Kuo Su Jen, cho biết.

 Galry Life Speeding được khai trương vào tháng 12-2016, là một trong những cửa hàng dài nối liền nhau, trước đây, tòa nhà này là ngôi nhà cũ của Huang Zi Zhen (Huỳnh Tử Chính), bác sĩ của Pu Yi (Phố Nghi), vị hoàng đế cuối cùng của thời nhà Thanh, qua sự cải tạo, sửa chữa của bà Kuo Su Jen, nơi đây đã trở thành không gian nghệ thuật đời sống, lầu 1 có những đồ dùng sinh hoạt mang tính nghệ thuật, rang cà phê thủ công bằng nồi gốm sứ, phòng trà kiêm phòng triển lãm nghệ thuật, thỉnh thoảng trưng bày tác phẩm của các nghệ sĩ Đài Loan.

  Triển lãm dụng cụ cắm hoa, chum tròn của nghệ nhân gốm sứ Shi Ji Yao (Thi Kế Nghêu) được tổ chức vào tháng 12 năm ngoái, mời nghệ nhân sĩ cắm hoa dùng dụng cụ cắm hoa thiết kế nghệ thuật cắm hoa tràn đầy sức sống, khiến cho bầu không khí triển lãm vốn có chút nặng nề trở nên nhẹ nhàng hơn, sát với ý tưởng kinh doanh mỹ học trong đời sống “Để cho nghệ thuật đi vào cuộc sống” của bà Kuo Su Jen. Bà cầm chén trà màu xanh, khi chén trà tiếp xúc với nước lập tức xuất hiện vết nứt băng, đổ nước sạch với nhiệt độ khác nhau vào chén, ban đầu là một màu xanh đặc, không ngờ màu sắc đổi thành màu đậm và nhạt theo từng lớp, một vật vô tri vô giác bỗng dưng có hơi thở. “Đồ gốm sứ của ông Shi Ji Yao đều là thành phần tự nhiên, không có sử dụng kim loại nặng, giống như chén trà này, men sứ được làm bằng ngọc Hoa Liên, không chỉ tự nhiên mà màu sắc và nghệ thuật thủ công đều rất đặc biệt”. Bà Kuo Su Jen nói.

 

Bloom – Salon nghệ thuật không trung ở ven sông Đạm Thủy

Trong 3 năm chờ đợi chính quyền Đài Bắc cấp giấy phép cho Galary Life Speeding, bà Kuo Su Jen, thuộc chòm sao Sư Tử, rất nôn nóng. Có một ngày, bà đi đến lầu 2 của một dãy nhà khác, bà nhìn ra xa, không gian rộng rãi của 10 ngôi nhà đập thông nhau đã thu hút bà, tháng 2-2015, “Bloom” ra đời sớm hơn cả Galry Life Speeding. Kuo Su Jen trưng bày và bán những tác phẩm của các nghệ sĩ trẻ tại Bloom, để cho họ thỏa sức sáng tạo, và có thể tự lực cánh sinh nhờ tác phẩm nghệ thuật được bán ra, con đường sáng tạo cũng vì vậy mà không bị gián đoạn.

“Chúng tôi không phải là những người siêu giàu, không đủ khả năng mua những tác phẩm có giá cao ngất trời, nhưng chúng tôi có một chút năng lực, có thể sưu tầm những tác phẩm mình thích, cũng có thể hỗ trợ cho giới trẻ tiếp tục sáng tác”. Liu Wen Liang nói. “Chỉ cần có một bậc thầy trong mười ngàn người là xứng đáng rồi. Cho dù họ không thể trở thành bậc thầy, nhưng thông qua một nơi như Bloom để cho nghệ thuật đi vào cuộc sống của nhiều người hơn, tích lũy lâu ngày là có thể nâng cao chất lượng mỹ thuật tổng thể, không phải vậy hay sao?” Liu Wenliang cho biết.

“Sau khi khai trương, Bloom đã nhận được rất nhiều bản kế hoạch chương trình triển lãm của các nghệ sĩ trẻ, rất nhanh, thời gian triển lãm đã được sắp xếp kín mít”. Tại sao các nghệ sĩ trẻ thích tổ chức triển lãm tại Bloom?” “Phải nổi tiếng mới được trưng bày tác phẩm tại Bảo tàng mỹ thuật và Nhà triển lãm. Nếu muốn trưng bày tại Phòng trưng bày mỹ thuật thì tác phẩm phải có sức thu hút”. Bà Kuo Su Jen nói, và Bloom thì không có những hạn chế như thế này, thêm vào đó, sau khi tác phẩm trưng bày được bán ra, các nghệ sĩ trẻ và Bloom cũng dần dần xây dựng sự tin tưởng lẫn nhau.

 

Nhà kể chuyện Đài Bắc – Tiết học mỹ thuật trên sườn dốc Yuan shan

Nhà kể chuyện Đài Bắc được xây dựng vào năm 1913, nằm ở Yuan Shan, phía bờ nam sông Keelung, năm 2015, sau khi quyền quản lý được trả lại cho chính quyền thành phố Đài Bắc thì được tổ chức đấu thầu. “Ban đầu là bạn của anh trai tôi muốn tìm một nơi để trưng bày đồ sứ châu Âu, muốn mượn danh nghĩa của Quỹ văn hóa giáo dục Kuo Mu Sheng để xin trưng bày tại Nhà kể chuyện Đài Bắc”. Bà Kuo Su Jen cho biết, “cho người khác mượn danh nghĩa thì thà tự mình đứng tên đăng ký”.

Vào lúc này, đại diện văn phòng thương mại Thổ Nhĩ Kỳ tại Đài Bắc Ismet Erikan biết được bà Kuo Su Jen giành được quyền quản lý nhà kể chuyện Đài Bắc, nghệ thuật đã khiến hai người quen nhau, cho đến nay cũng được mấy năm rồi, tháng 9-2016, cả hai cùng hợp tác, xúc tiến thành công cuộc triển lãm “Vẻ đẹp về nghệ thuật thủ công Thổ Nhĩ Kỳ”, ngoài trưng bày nghệ thuật gốm và thảm Kilim tiêu biểu nhất của Thổ Nhĩ Kỳ, còn mời nghệ sĩ gốm Thổ Nhĩ Kỳ biểu diễn chế tác tại chỗ, tổ chức tọa đàm văn hóa Thỗ Nhĩ Kỳ, chợ phiên Thổ Nhĩ Kỳ, đều rất được yêu thích.

“Chúng tôi mong đợi bản thân mình phải kinh doanh theo quy cách của Viện bảo tàng”. Chủ nhiệm Phòng triển lãm Nhà kể chuyện Đài Bắc Wang Yating cho biết, trong đó, giáo dục thẩm mỹ là một phần rất quan trọng không thể lơ là. Ví dụ, quy hoạch hoạt động “Câu chuyện của Majolica”, do phía Nhà kể chuyện Đài Bắc chuẩn bị nguyên liệu trải nghiệm làm gạch Majolica, để cho người dân có thể làm quen với gạch trang trí Victoria quý giá của Anh trong quá trình trải nghiệm.

Vật phẩm không thể tách rời trong cuộc sống con người, nếu được lựa chọn, bà Kuo Su Jen cho rằng, dĩ nhiên là phải chọn những vật phẩm có vẻ đẹp nghệ thuật. Lấy thảm Kilim và gốm sứ làm ví dụ, con người không những chỉ dùng thảm để giữ ấm hay là dùng gốm sứ để đựng canh, quy trình sản xuất công nghệ và vẽ màu trên các đồ dùng là hình ảnh thu nhỏ của văn hóa và đời sống Thổ Nhĩ Kỳ.

Vật chất hữu hình mang quá khứ vô hình là sự mở rộng của ký ức, cũng là chất truyền tải văn hóa, và có lẽ còn chứa đựng kỳ vọng tương lai.

 

Ngôi nhà cũ Thomé H. Fang và nhà cũ phố Wen Zhou – Tái hiện hình ảnh của nhà triết học

Khu thương mại có hệ số sử dụng đất cao như Da Dao Cheng (Đại Đạo Trình), sau khi sửa chữa vẫn có đủ diện tích để bán, lý do thúc đẩy bảo tồn nhà cũ càng cao hơn,  Galary Life Speeding được hưởng lợi từ việc giảm giá chuyển nhượng diện tích của khu lịch sử Da Dao Cheng.

Đối với Kuo Su Jen, sở dĩ bà đi theo con đường sửa chữa và hồi sinh nhà cũ cũng đều là “tùy duyên”. Ban đầu vì làm ngành xây dựng nên cần mua một diện tích, mới phát hiện ngôi nhà cũ ở Da Dao Cheng tuyệt vời này. Ví dụ như, bà thích Galary Life Speeding là vì “Dáng vẻ của ngôi nhà có ba lối vào quá tuyệt vời”. Lúc đẩy mạnh dự án xây dựng ở đường He Ping Xi, nhìn thấy ngôi nhà cũ sắp đổ sụp ở ngay đằng sau khu vực này (bảng số nhà là phố Gu Ling), người ta nói đây là ngôi nhà cũ của Thomé H. Fang, sau đó mới biết, Thomé H. Fang không những là bậc thầy triết học mà cũng có thể nói là vị quân sư quốc gia, nghe nói, trước đây, cố tổng thống Tưởng Giới Thạch thường đến hỏi ý kiến của ông. Bên cạnh đó, ông Thomé H. Fang tự học kinh Phật, có một sự hiểu biết rất sâu sắc, khiến cho bà Kuo Su Jen, bà tiếp cận với Phật giáo trong mấy năm gần đây, có sự đồng cảm, cho nên bà quyết tâm tái hiện phong cảnh ngôi nhà cũ của bậc thầy triết học này.

Quyền tài sản của ngôi nhà cũ Thomé H. Fang là thuộc sở hữu của trường đại học quốc gia Đài Loan, sau nhiều lần tiếp xúc với phía nhà trường, bà Kuo Su Jen phát hiện, ký túc xá công cộng của trường đại học quốc gia Đài Loan ở phố Wen Zhou và đường He Ping Xi đều rất cần sửa chữa và hồi sinh. Trong đó, bên cạnh ngôi nhà cũ có trồng 7 cây thông già, cả khu vườn toàn là màu xanh, thu hút bà dùng dự án ROT để giành lấy quyền kinh doanh. Sau khi sửa chữa xong, dự tính nhanh nhất sẽ khai trương vào cuối năm nay, hiện nay, tạm thời quy hoạch thành Nhà nghệ thuật Phật giáo Gu Nan Chuan, đồng thời sẽ tổ chức tọa đàm về Phật giáo và tư tưởng.

 

Dùng không gian kể chuyện – Song tấu kiến trúc và nghệ thuật

Sửa chữa nhà cũ, duy trì và liên tục quảng bá nghệ thuật cần phải đầu tư thật nhiều vốn. Con gái bà năm nay 17 tuổi cũng vì vậy mà rất lo lắng, từng hỏi bà “Mẹ ơi, mẹ có phải đã hết tiền rồi không?”. Bà Kuo Su Jen nói : “Tiền nhiều cũng vô ích. Mẹ thích làm, sẵn sàng làm, và thế là mẹ làm”.

Phải tự điều chỉnh tâm lý, việc kinh doanh là không được cẩu thả, hàng ngày bà Kuo Su Jen đều tự mình xem bảng báo cáo tài chính, và tổng hợp các nguồn lực để vận dụng một cách linh hoạt. Ví dụ như, tại Bloom, bà ngăn ra một phòng nhỏ để bán sản phẩm nghệ thuật đời sống của các nước, cũng bày bán các sản phẩm bán chạy như cái lót nồi bằng gốm sứ cổ được vẽ tay, thảm Kilim... của cuộc triển lãm “Vẻ đẹp về nghệ thuật thủ công Thổ Nhĩ Kỳ” tại Nhà kể chuyện Đài Bắc, nhằm tăng thêm thu nhập.

Bà Kuo Su Jen chưa bao giờ nói thẳng bà đã nhìn thấy những gì trong tác phẩm nghệ thuật khiến cho bà lưu luyến trong mấy chục năm nay, toàn tâm toàn ý với công việc mà không hối hận. Bà chỉ nói : “Đứng trước những tác phẩm nghệ thuật, nhìn chúng, thưởng thức vẻ đẹp của chúng, là sẽ quên đi nỗi phiền muộn của mình”.

Hỏi bà Kuo Su Jen, nếu không cân nhắc về vấn đề thực tế, bà muốn làm gì nhất? “Nếu được, sau này tôi muốn xây một tòa nhà bảo tàng mỹ thuật ở trên núi Dương Minh giống như Bảo tàng Miho vậy”. Bảo tàng Miho do ông Leoh Ming Pei thiết kế, sưu tầm khoảng 2000 tác phẩm nghệ thuật từ gia đình của Miho, Nhật Bản. Có lẽ là, trong một không gian có thứ tự hình học và rộng lớn, bộ sưu tập với số lượng khổng lồ của bà Kuo Su Jen cuối cùng có thể được ló đầu ra khỏi hộp gấm để nhìn thế giới. Giống như ngôi nhà cũ sau khi được bà phục hồi, không những chỉ là sự tu sửa không gian vật lý, mà cũng là sự cân nhắc thẩm mỹ của nhà kinh doanh và nghệ sĩ, và để cho câu chuyện và lịch sử đã bị chôn vùi, từ từng mảnh suy tàn tái hiện sự sáng chói.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!